जन्मोजन्मी

शोधत पाऊलखुणा तुझ्या आज मी फिरत होतो
गेल्या जन्मातले आपले नाजुक भावक्षण एकएक करुन आठवत होतो
तेच ते झाड….
ज्याच्या साक्षीने आपण अनेकदा भांडलो
अनेकदा हसलो, अनेकदा रडलो
एकमेकांसाठी एकमेकांसोबत....
आठवत असेल का तुला तो नदीचा काठ
अन तुला झाडामागुन चोरुनच पाहाणारा मी
तुही समोर उभी अंग चोरुन...
मनाला मोहुन टाकुन बेदुंध करणारा….
तो पाव्याचा नाद...
जणु खुळ्या प्रियकराने दिलेली….
आपल्या प्रेयसीला साद....
अन तु माझ्या मिठीत विसावलेली...
मिटलेले डोळे....
अन सगळे जग विसरुन जायला लावणारे ते भावक्षण....
सारं कसं एका क्षणात आठवलं....
पुन्हा एकदा.....
तो विरह जन्मोजन्मींचा....
पुन्हा तोच भास,
तोच आभास ओळखीचाच....
पण त्याक्षणी मनामध्ये अनाहुतपणॆ उठलेला एक प्रश्न....
की मला आज हे सारं आठवतयं पण तुला आठवतं असेल हे सारं?
सांग ना ?
देवजाणॆ हे सारं पुर्वीसारखंच असेल?
नेहमीसारखं असलेच तरी काहीतरी त्यात नवीन आहे
तु जवळ असुनही तु दुर असल्याचाच भास आहे
हे सारं आहेच पण...
तु जवळ नसतेस तेंव्हा मन माझं पिसं होतं
लाख रोखायचा प्रयत्न करतो पण ते सारखं तुझ्याकडेच धाव घेतं

असा मी नाही

जन्मोजन्मी राहावा लक्षात असा मी नाही
चंद्र सुर्याप्रमाणे तेजस्वी असाही मी नाही,
फिनीक्स पक्षासारखं राखेतुन उडण्याचं सामर्थही माझ्यात नाही,
नाही मी कोणीच नाही…..
बस जाईन मग असाच हळुच विस्मरणात,
अजरामर स्थानी अढळ असा ध्रुवतारा मी नाही,
आयुष्य माझे क्षणभंगुर दिव्यावरची फडफडती एक वात आहे,
अंत नसलेली वळणावळनाची बिकट भयावह वाट आहे
त्यावरच जगायचे
कधी हसायचे
कधी रडायचे
बस चालत राहायचे
कोणताही प्रश्न न विचारता.......
अन आयुष्याच्या अश्याच एखाद्या वळनावर त्या धुक्यामध्ये हरवुन जायचे
कोणत्याही खाणाखुणा पाठी न ठेवता....
बस..........

हा धागा

हा धागा साधा नसुन
माझा मैत्रीचा इरादा आहे
हा रंग साधा नसुन
माझा मैत्रीचा वादा आहे
हा सुगंध साधा नसुन
तुझ्या केसातल्या गज-याचा आहे
ह्याचा तु स्विकार करावास
हिच माझी इच्छा आहे
तु जेंव्हा माझ्याशी बोलत नाहीस
मला दिवसभर करमत नाही
तु माझ्याशी मैत्री करशील
असा पक्का विश्वास मला आहे
ही कवीता मी तुझ्यासाठी लिहीत आहे
तुझ्यापुढे मैत्रीचा हात पुढे करीत आहे


नेहमीच तुमचाच

ओंकार (ओम)

दान

नेहमीची मळलेली वाट ऒळखीचीच
अन मीही तोच ओळखीचाच बस…..
आज नवीन भासली ति तुझी अनामीक चाहुल
तो पायातील पैजणांचा नाद….
अन तुझ्या श्वासांचा गंध
तु जवळ नसतानाही जवळच असल्याचा भास
बाकी सारं कसं नेहमीचंच.....
पण तरीही काहीतरी वेगळंच भासत होतं
का ते देवास ठाऊक
का ते देवास ठाऊक तुही आलीस नेहमीसारखीच
श्रावणातल्या सरीसारखी "श्रावणी" बनुन
पण आज ओढ वेगळीच होती
अन मीही तिथे असुनही नसल्यासारखाच.....
माहीतीय तुला लोक बोलतात
की तुम्ही कवी तुमचे जिवन फार "रमणीय" आहे
पण कसं कायं सांगु त्यांना
की माझ्या दारात "दान" मागायला आलेलं
आज माझेच "मरण" आहे


नेहमीच तुमचाच

ओंकार (ओम)

तु अबोल....

बोलायचे असते खुप काही
ऐकायचे असते खुप काही
पण त्याचवेळी नेमकं
काहीतरी बिनसतं बहुतेकदा

अन मग....
काहीच नाही... काहीच नाही....
शब्द संपावर जातात जणु
अन मग उरतात
ते काही पुसटसे संकेत
काही बोभाटे....
अन त्या पलीकडच्या काठावर उभा असलेला मी ...
अजुनही... तिथेच....
तो बेभान वारा जणु, स्पर्श करुन तुला अजुनच बेभान होतो
दाटुन टाकतो आसमंत अन मग वेड्यासारखा घुमत बसतो

पण तु तिथे असुनही नसल्यासारखीच कुठेतरी हरवलेली.... अबोल....
डोळ्यांच्या कडा पाणावलेल्या
अन सारे बंध तोडुन तिथुन ओघळणारा एक अश्रु...
जणु शिंपल्यातला मोतीच.....
मग सारी अंतरे मिटुन जातात
अन उरतात ते
तुझा स्पर्श झालेला मी..अन माझा स्पर्श झालेली तु
बस्स.... बाकी काहीच नाही.....

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)

कल्लोळ.....

प्रश्नांत गुंतलेले प्रश्न
नुसताच काहुर उठवणारे
-हुद्याचा वेध घेणारे
अन....
मनावर सतत घोंघावणारी वादळे ...
एकामागुन एक.... मनावर धडकणारी वादळे....
वादळांपुर्वीची वा नंतरची ति भयाण शांतता कुठेतरी हरवलेली....
अन तितक्यात त्या भयाण शांततेचा पदर चिरत ऐकु येणारी एक आर्त किंकाळी
कोणाची? काय ठाऊक ?
कोणीतरी विव्हळतयं ? रडतयं ....
मरतयं ?
पण कोण ते? कोणास ठाऊक....
का रडतेय ते? कोणासाठी ?
मन असावं ते ... असलंच तर ते कोणाचं?
काय माहीत ? का हा सारा खटाटोप......
डोळ्यांत दाटणारं पाणी....
अन अलगद तुटणारा बंध..
मनाचा मनाशी...
अन निर्मीलेला अन अनाहुत बंध...
कधीही न शमणारा मनाचा वेध घेणारा...
कोणाच्याही नकळत मारणारा...
फक्त कल्लोळ.....

काही गाणी मनामधली

डोळे भरुन स्वप्ने अन मन भरुन गाणी
बरसतात हल्ली मेघही अश्रु बनुन पाणी
मन मिटुन पापण्यांमध्ये चिंब ओले दु:ख
त्याच ओल्याव्यात विरघळुन जाते क्षणभंगुर असे सुख:
काही गाणी मनामधली ओठांवरच थिजुन जातात
मेघमल्हाराची धुन गाताना नकळतपणे हरवुन जातात
मुक्तपणे हसताना अचानक ओठांवर खुलुन येतात
एकांतामध्ये रडताना मनामध्ये दाटुन येतात
काही गाणी मनामधली जगण्याला नवे ध्येय देतात
ओढ अनामीक लावुन जिवा एक बंध रेशमी जोडुन जातात


नेहमीच तुमचाच

ओंकार (ओम)

काल रात्री....

काल रात्री आभाळात चांदण्याला आला पुर
चंद्राचा कदाचीत भरुन आला ऊर
सहज वाकुन पाहीले खिडकीतुन त्या आभाळात
मग बसला तो तोंड लपवुन
मग काळयाभोर ढगांच्यापाठी
पण मग वाटलं मला कदाचीत तोही झुरत असावा
माझ्यासारखाचं कुणासाठी....
मग मीही झालो सुन्न काही क्षणांसाठी....
गेलो मग पकडुन वा-याचा हात त्या चंद्रापाठी
विचारलं सरळ त्याला
काय रे? मित्रा काय झाले रे तुला?
असा का खिन्न....
मग मला पाहुन तो काल चक्क रडला....
मग कळलं मला की
तो आभाळीचा चंद्रमा एका चांदणीच्या प्रेमात पडला


नेहमीच तुमचाच

ओंकार (ओम)

शुन्य

लोकांसारखे चंद्रतारे तोडायला
मला कधी जमलेच नाही
माझ्या चेह-यावरचे प्रश्नचिन्ह
मीच कधी काढलेच नाही
का? कुठे? कधी? कशाला?
ह्यात नुसता गुरफटत होतो
वादळातील पानांसारखाच
नुसताच भरकटत होतो
दिशाहीन ध्येयहीन…..
होतो बस्स एक “शुन्य”
कसलीही किंमत नसलेला
होय तोच शुन्य मी…….
जगाने “नाकारलेला”
तरीही गाळता न येणारा..
जगत होतो आयुष्य
जगणं कसलं कुंठत होतो
रोजचा दिवस वजा करत होतो
आय़ुष्यातुन
चला आजचा अजुन एक दिवस संपला
हा आनंद व्यक्त करत
पण तरीही हे जिणंकाय जिणं झालं नाही....
मला माझं आयुष्य
माझ्या त्या शुन्यापासुनच घडवायचयं
सगळं नवीन……
अगदी सगळं…..
बाकी काही नको मला
बस…….

हवी तुझी साथ मला

देशील ?

जेंव्हा माझ्या मनात मी डोकावतो

जेंव्हा माझ्या मनात मी डोकावतो
तुझ्या माझ्यात असण्याचाच मला भास होतो
विसरुन जातो सारे दुःख मी
अन तेंव्हा फक्त तुझाच होतो
सर्वस्वाने तुझाच...
तु दिसतेस मला हसताना,
गालावरील एक बट हळुवार सारताना
नाजुक निरागस जणु स्वर्गातीलच परी
फक्त कल्पनेतील नसतेस असतेस एकदम खरी
माझी “गोंडस परी"
दिसतेस तु स्वच्छंदी उडताना
मनमोकळे हसुन जादु नकळत करताना
पाऊस कोसळु लागला की मनापासुन भिजताना
अन मग येऊन हळुच मला बिलगताना
पाहीलेय मी तुला माझ्यात एकरुप होताना