आयुष्य म्हणजे...

नुसता स्वतःतल्या...स्व..चा शोध...
आयुष्यभर धावुन पाऊलेही थकलेली...
काही पाने कोमेजुन उगाच...
पहुडलेली.....वाळलेली..
पत्यांच्या डावातले...
पत्तेही आपलेच..
अन वाटणारे हातही...
तरीही....होतो....एखादा डाव उधळलेला
जगण्यापेक्षा....लढणं महत्वाचं आयुष्यात,,,
निदान हरलो तरी मनाला एक तसल्ली असते...
पडलो जरी कोसळुन तरी...
पडण्याआधी लढल्याची.
आपणचं मांडलेल्या डावांत...
स्वतःच गुंतुन पडलीय ती...
अशी का स्वतःच्या शब्दांना आज विसरलीय ती..
कोण खरं होतं म्हणायचे,
ती का तीचे ते शब्द?
आयुष्य ह्यालाच म्हणतात..
आज हसणारे दुस-यावर,
उद्या एकांतात रडतात....
रडगाणं झिजतं ते त्यांचे नेहमीचं...
तेंव्हा ते महाभाग ....नशीबाला दोष देतात,,
जगलो....श्वासांसाठी......
स्वप्नांसाठी...शब्दांसाठी...
तिच्यासाठी...
पण ह्या सगळ्या गोंधळात
उगाच का बोंबाबोंब..
सगळी शांतता असताना...
कशापायी सारी आदळाआपट...
समोरच उत्तरे असताना
गोठलेले शब्द...
कधी वितळतील का?
त्या शब्दांचे मनोगत..
कधी व्यक्त तरी होईल का?
शब्द वाट चुकले तरी..
तुझ्या आठवांचा माग घेतील..
त्या वाटांवरील तुझ्या पावलांचा....
अलगद तुझा वेध घेतील...

ओंकार

अनुत्तरीत....

सारेच निर्लज्य आपण..
सगळेच तांदळासारखे.. धुतलेले.
ज्याच्या त्याच्या हातावारच्या रेषात....
सारेच असेच गुंतलेले..
म्हणतात ..
हातीच्या रेषा नाती जोततात..
मग तुझ्या माझ्या रेषा
जुळत नव्हत्या बहुतेक..
काही शब्द....
अनामीक हुरहुर....
मनात देऊन जातात..
अन काही......
अंतरीचा वेध घेऊन जातात..
नशीब...रेषा...नाती..
सारं काही झुट..
बस सगळेच खेळ..मनाचे...
नेहमीच ..
आज मनातला गोंधळ मांडायला..
शब्द साथच देत नाहीयत..
नुसता गोधळ उडालाय मनात..
भावनांचा...विचारांचा...
नुसता चिखल...
तु...
ठरवलेस...मला शुन्य...
अन गाळुन गेलीस...
सहजपणे...आयुष्यातुन.
पण शुन्य...कधीच वजा होत..नाही...
बेरीज ...भागाकार...
गुणाकार ...वजाबाकी..
काही केलेसं तरी बघ..
आहे शुन्य बाकी तो बाकी.
एक प्रश्न...
अजुन अनुत्तरीत...
कोणावर प्रेम..
माझ्यावर...की त्या
नाटकी...मुखवट्यावर.....
बाकी....
सारेच शुन्य....
असुनही नसल्यासारखे..
काही प्रश्न अनुत्तरीत राहीलेलेच बरे...
नाहीतर...नुसता त्रास होतो..
कारण...त्याच्यापायी....
पुन्हा तु जवळ असल्याचा भास होतो..

ओंकार

जयघोष....एकच...

एकच जयघोष...
"हर हर महादेव"..
अन पाखरे सारी जमा झाली..
राजे तुमच्या खातर...
ती पाखरे सारी....
गर्जता वनराज बनली.
एकच ध्येय...हिंदवी स्वराज्य...
एकच छत्र...भगवा झेंडा....
पाठीशी...आईचा आशीर्वाद...
अन शिवशंभुंचे बळ..
लाखोंच्या उमेदीचे बळ हत्तीचे...
जिजाऊंच्या चुड्याची ताकद...
व अनेकांचे बलीदान...
बस...राजे तुमच्यासाठी...
हा प्राणही कवडीमोल....
फक्त आपल्या,
मराठीसाठी....

मराठेशाहीसाठी...


ओंकार

घात

प्रेम तर नेहमीच सुरेख होतं...
अगदी स्वप्नांच्या पलीकडले..
तुच विचार कर मग का घडलं ते सारं..
जर होतं आपलं नातं,
व्यक्त अव्यक्तांच्या पलीकडले
खरं सांगु आता इतकं मन घट्ट केलयं..
की कोणाच साठी.....बिथरणार नाही...
आता कोणाचपायी..
माझ्या डोळ्यांतुन..
एकही थेंब सांडणार नाही.
आताशा तुझ्या आठवणींपायी
ओघळणं त्या खा-या पाण्याने सोडुन दिलं..
जाऊदे कळली असेल त्यालाही त्याची चुक..
त्याने तुझ्या आठवणींशिवाय जगण्याच शिकवुन दिलं
तुझी वाट बघता बघता..
तो अंगणातला पारीजात ही सुकला..
तुझ्या पैजण्यांच्या नादापायी...
तो काळही वाट चुकला...
अंतरे...मनामनातली...
बंधने....शब्दांशब्दांमधली...
नाती....दोन जीवांमधली...
अन ओढ ...लाट नी किना-यामधली
झ्या त्या मैफीलीत...
तुझी याद आळवली.मी...
भैरवीच्या वेळी....
पुन्हा मनांत साठवली...मी.
मिटल्या पापण्यांचा
स्वप्नांनी घात केला..
अन अबोल -हुदयाचा
तुझ्या अदांनी घात केला.

ओंकार

मुखवट्यांआडचा चेहरा...

स्वप्न ही तर मनाचा आरसा.
चेहरा लपवलेला मी...
ह्याच मुखवट्यांच्या जगात..
असाच हरवलेला...ओळख शोधत.
हातांवरच्या रेषा दाखवुन फरक पडेल काय?
नसत्या.....नाटकी जगात वावरुन,
मनःशांती...मिळेल काय?
तुम्हाला काय वाटते...
आहोत जसे आपण...
तसेच मुखवटा..
उतरवुन आपण जगु काय?
सारेच मुखवटे..
कोणी..हसरा....
कोणी दुःखी...
काय जाणे कोणता...
मुखवटा...लावुन मी होईन सुखी?
सगळेच मुखवटे....
खरा चेहरा...
कुठला.....
तोच का?
जो आरश्यासमोर काल कोसळला?
आजवर नेहमीच हेच केलं...
सगळ्यांपायी जगताना...
स्वतःसाठी..जगणंच सोडुन दिलं
अन जेंव्हा ठरवले...
की उतरवुन मुखवटा तिच्यात हरवुन जायचं...
तेंव्हा तिनं एकदिवस...
मलाच सोडुन दिलं....
विदुषकही तसाच...
मुखवटा लावुन माझ्यासारखा..
मनातले सारं लपवणारा..
अन डोळ्यांतले पाणी..पुसुन...
सर्वाना हसवणारा.
मी असाच जगतो..
जे बघतो...
जे भोगतो...
जे ऐकतो...
बस...माझ्या शब्दांत मांडतो...
बस...मी असाच जगतो..


मुखवटा लावुन.....


ओंकार