वेडी

तुला ना काही रितच नाही
दर भेटीला म्हणायची
उगाच खोटं खोटं चिडुन मग
माझ्यावर लटकं लटकं रागवायची
माझी वेडी माझ्यावर खुप प्रेम करायची
तोंड फुगवुन बसायची
आम्ही चिडलोय तुमच्यावर
आम्ही नाही बोलत जा
नेहमीच असं बोलायची
माझी वेडी माझ्यावर खुप प्रेम करायची
मला हसताना बघुन
मग मनसोक्त हसायची
मला रडताना बघुन
माझे डोळे पुसायची
माझी वेडी खरचं माझ्यावर प्रेम करायची
रुसायची फुगायची
कधी दोन टिपं गाळायची
पाहायची स्वप्ने जगण्याची
त्याच वेड्या आशेवर जगायची
माझी वेडी खरंच माझ्यावर खुप प्रेम करायची

नेहमीच तुमचाच

ओंकार

खेळ अस्तित्वाचा

अस्तित्वाचा खेळ
पण कोणाच्या तुझ्या की माझ्या ?
तुच ठरव म्हणतेस नेहमीच नाही जगु शकत माझ्याशिवाय
क्षणभरही…..
मग नेहमीच का हा अट्टहास दुर जाण्याचा
का नेहमीच विषाची परीक्षा
का नेहमीचा टांगता विरह
अगदी सहज म्हणुन जातेस,
थोडेसं “अंतर” हवेय मला
पण तुझे ते “अंतर” माझ्यासाठी जिवघेणे ठरतेय
वाटतेय सगळे संपुन जावे ह्या क्षणी
पण तुझा विरह न व्हावा
कारण तेंव्हा उगाचच डोळे भरुन येतात
अन अश्रु पुसायला तुझे हात जवळ नसतात
भरुन येते माझे मन
पण डोके टेकवायला तुझे खांदेच जवळ नसतात
वाटते ह्याक्षणी कुपीतुन मुक्त व्हावे...
जाऊदे……
तुझ्यासाठी असतो,
तो केवळ अस्तित्वाचा प्रश्न
अगदी अनाकलनीय, गुढ
अंतरंगात बरेच काही लपवुन
कणाकणाने मारणारा तुझा तो खेळ
बस.... तुझ्या अस्तित्वाचा खेळ

नेहमीच तुमचाच

ओंकार

बरस रे मेघा

बरस रे मेघा

वाटतं पावसात चिंब भिजावं

पण नेमकं तेव्हाच आभळ दाटून येत नाही

नेहमीच......

....जेव्हा नसतं भिजयचं

तेव्हा कोसळतोअगदी खुळ्यासारखा....

..येतो धावत धरणीला बिलगायला

वेडया प्रियकराच्या वेडया ओढीने..

अन्....अन् कधी बसतो हिरमुसून

या अथांग आकाशाच्या एखाद्या कोप-यात,

अगदी.. अगदी हट्टी लहान मुलासारखा

...पण आज मला भिजायचंय

...चिंब चिंब व्हायचंय

...रे मेघा... बरस न एकदाचा

अगदी झुंजार पाउस म्हणतात की काय न अगदी तसा

...मी भिजेन तेव्हा मला तुझ्या कुशीत घे

...आज मला ..खरं खरं सांगू ?

खूप खूप रडायचंय... अगदी मनसोक्त रडायचंय..

मी रडत असताना मला तुझ्यात सामावून घे

मला तुझ्यात इतकं एकरूप व्हायचंय

...आणि विदूषकालाही रडू येतं हे जगापासून लपवायचंय

...रे मेघा...बरसशील न....

फ़क्त एकदा माझ्यासाठी...

या वेड्या विदूषकासाठी...

बरस रे मेघा......

नेहमी तुमचाच,

ओंकार

भेट II...

वेळ सरुन जात होती
अन तु होत होतीस बेचैन
कारण आता होणार होता विरह
पुन्हा काही काळासाठी
पण किती? कोणास ठाऊक?
जेवढा वेळ एकत्र होतो किती खुष होतो
एक हक्काचं घर उभारत होतो
एकमेकांसाठी..... एकमेकांसोबत.......
तु हळुच येऊन बिलगलीस मला
अन चेहरा वळवलास अगदी हळुवारपणे
चेह-यावर एक मोहक स्मित
अन ओठांच्या पाकळया मिटलेल्या
अगदी गुलावाच्या जणु...
थोडीशी लाजरी बुजरी तु
अन मी ही तुझ्या जवळच
अगदी तसाच....
अन तितक्यात आपल्यातले अंतर मिटुन गेले
ते ओठांवर हलकेच टेकलेले ओठ
काही बोलायची आता गरजच नव्हती
अन इच्छाही नव्हती........

नेहमीच तुमचाच,
ओंकार(ओम)

भेट...

अशीच ति सतत डोळ्यांसमोरे येणारी भेट आपली
तो मंद वाहणारा वारा....
अन ते भुरभुर उडणारे तुझे केस
दुरवर कुठेतरी गाणारा कोकीळ...
अनं तुझे ते हळुच माझ्याकडे पाहाणं
कसं विसरु शकेन मी ते सारं
हम....... सांग ना ?
उभ्या जन्मात ते शक्य नाही
ति मोरपीशी आठवण
वेड्या आठवांची वेडीच साठवण
तुझे हलकेच माझ्या मिठीत येणं
अन हळुवार पापण्यांची कवाडं मिटणं
अनं तु माझ्या मिठीत....
पण मी ...
मी तेंव्हा माझ्यात नव्हतोच
पाहात होतो भेट आपली अगदी दुरवर बसुन
करीत होतो प्रयत्न
ति भेट डोळ्यांत भरुन घेण्याचा ....

नेहमीच तुमचाच,
ओंकार(ओम)