Sunday, February 25, 2007

सगळे संपण्याआधी...........






सगळे संपण्याआधी...........
होय तोच मी कवी,
होय अगदी बरोबर ओळखलतं मला,
जो कधी काव्य करुन तुला हसवायचो,
मनातल्या भावना माझ्या व्यक्त करुन तुमच्या पर्यंत पोहोचवायचो.............

अचानक एके दिवशी,
तु माझ्या आयुष्यात आलीस आणी,
मग थोडाफार सुखी झालो,
बाकी सर्व विसरुन प्रेम गिते करु लागलो............

तुझ्या प्रत्येक अदांचा मि विचार करत होतो,
तिच्या आठवणी घेऊन सोबत
रात्र रात्र जागत होतो..............

आयुष्य सुरळीत चालू असताना,
न जाणो अचानक काय झाले..........
एका झटक्यात,
सारे जिवन उध्वस्थ झाले.......
एकांतात रमणारे मन माझे,
मात्र तुझ्या विरहाने मात्र व्यतिथ झाले.......

व माझे नक्की काय चुकले ह्याचाच विचार करू लागले,

तु माझी साथ सोडलीस,
माझी काहीही चुक नसताना....
शब्दच काय ते साथ् देत् होते,
बाजू माझी मांडताना .......

कधी नाही तो मी तेंव्हा रडरड रडलो ,
तुझ्या आठवणी विसरण्याचा निष्फळ प्रयत्न करू लागलो ......

पण ,
तुझ्या त्या आठवणी जात नव्हत्या आयुष्यातुन माझ्या....
मलाही त्या सुखाने जगु देत नव्हत्या ,
हरलो जरी मी प्रेमात तुझ्या,
तरी ,
जिवनात मला जिंकायचे होते.....

सांगायचे होते हे शेवटचे काव्य तुला
म्हाणुन तर लिहीले आहे,
हे पत्र फक्त प्रिये तुला फक्त तुलाच गं.........

हे पत्र वाचुन होई पर्यंत,
कदाचित,
मी तुझ्या आयुष्यात नसेन.....
कदाचीत,
मी तुझ्यापासुन फार दुर गेलेलो असेन,
घाबरू नकोस फक्त एकदा तुझ्या ह्रुदयात वाकून बघ ,
कुठेतरी कोपरयात अजुनही,
मीच मी असेन..............

आणी हो ,
जमलेच तर मला माफ कर........
पहिल्यांदा मी एक निर्णय घेतलाय,
तोही तुला न सांगता,
कुणालाही न विचारता






माझं आयुष्यं संपवण्याचा..............................







..............

Wednesday, February 21, 2007

एकांत




एकांत तुला नि मला भेटवणारा,
भेटल्यावर हवाहवासा वाटणारा,
कधीकधी हसवणारा कधीकधी रडवणारा,
सुख दुखात नेहमी साथ देणारा,
मनातील भाव नकळतच जाणणारा,
वेदना विसरायला लावणारा ,
एकांत हा तुला नि मला आवडणारा.......

न बोलता सर्व काही सांगणारा,
न सांगता सर्व काही समजावणारा,
जिवनातील कमतरता दाखवणारा,
आठवणी अनाहुतपणे जागवणारा,
त्या आठवणींच्या हिंदोळ्यांवर खेळवणारा
,एकांत हा तुला नि मला आवडणारा.......

कधी प्रेम तर कधी द्वेष दाखवणारा,
कधी प्रेम तर कधी द्वेष दाखवणारा,
असाच हा एकांत तुला नी मला भावणारा,
अंधारलेल्या रात्री तारे मोजायला लावणारा,
रात्ररात्रभर तुझा विचार करायला लावणारा,
चंद्राच्या साक्षीने सर्व विसरायला लावणारा,
असाच हा एकांत स्वतःबद्दल काही सांगणारा,
एकांत हा तुला नि मला आवडणारा.......

चक्रव्युह अंधाराचा


आज अचानक का अडकलो,
चक्रव्युहात ह्या मनाच्या,

जणु बांधलो गेलो,
आज मी बाहुपाशात अंधाराच्या,


अंधार हा मनातला नात्यातला,

डोळ्यांमागील ढ्गांतील,


हो तोच हा अंधार,

अंधारलेल्या भावनांचा अंगार.....


शिरलो आत अभिमन्युसारखा

विळखा तो तयाचानाही कळला मला,


तो होता एक डाव त्याचा मनामध्ये लढता लढता,
घेतला ताबा माझ्या मनाचा,


अंधार दाटुन येताच सर्व सर्व काही विसरलो......

मनातील अंधाराच्या जाळ्यामध्ये फसलो


अंधाराने मला आज असे काही वेढले,

दाटुन आले मन माझे,


आठवणींमध्ये गुंतले,
कधीही न हरणारे माझे मन,
आज मात्र तुझ्यापुढे फक्त तुझ्यापुढे हरले......

Monday, February 19, 2007

मीही कविता केली असती


मीही कविता केली असती
पण करता येत नाही भावना त्यातुन व्यक्त केल्या असत्या
पण ऐनवेळी शब्दच सुचत नाहीत.
मीही काहीतरी लिहीले असतेजे लोंकांना पटले असते

त्यांनीही कधीतरी बोलता बोलता माझीही आठवण काढली असती
पण काहीतरी लिहीण्यासाठी वेळच मिळत नाही
मी कविता केली असती तुम्हाला वाचुन दाखवली असती
ति कविता वाचता वाचता शब्दरुपाने तुमच्या मनातही डोकावलो असतो
पण काय करणार तुमच्या मनात डोकावण्याचे सौभाग्य आम्हाला लाभत नाही

मिही तुझ्यावर काही कविता लिहीली असती
तुला एकांतात ति सांगितली असती
तुझ्या चेहरया वर दोन क्षण नकळत हास्य उमटले असते
पण ते हास्य पाहाणे कधीही मला जमले नाही

ठिक आहे मी कुणी कवी वेगेरे नाही
भावनांच्या आकाशात उडायला मला अजुन जमत नाही
काव्यातुन आपल्या भावना व्यक्त करायला मला अजुन येत नाही
शांतते मध्ये कवींसारखे मन माझे अजुन रमत नाही
तु जवळ नसलीस तरी तु सोबत असल्याच्या भास मला होत नाही
वाळवंटामधील म्रूगजळ मात्र मला अजुन दिसत नाही
कारण मनाचा वेध घेणारे काव्य मात्र मला अजुन जमत नाही

Thursday, February 15, 2007

अगं ए दिवाने



अगं ए दिवाने
तुझा दिवाना बनवलस गं मला

प्रेम काय असतं हे
आज शिकवलस ग मला

आत्तापर्यंत करत होतो मी
फक्त स्वतःचा विचार

तुझ्या आठवणींनी आज मात्र
मी होत आहे बेजार

आत्त पर्यंत होतो मी
एका चौकटीत गुंतलेलो

बाहेरच्या जगातील
सारी सुखेः मी हुकलेलो

तु मात्र आता मला
असे काही सावरलसं

जिवनाचे सारे सार मला
तु समजावलसं

तु जेंव्हा त्या लाजरया नजरेने
अधुनमधुन माझ्याकडे पाहातेस

जणु काहीतरी त्यातुन
जादु काही करतेस

तुझा आणी फक्त तुझाच
विचार आज् मी करतोय

तुझी आठवण काढत
मीही कविता लिहीतोय

काय करायचे हे कळतच नाही
काय काय बोलायचं हे सुचतच नाही

आज सांगायचे तुला हे रोज सकाळी ठरवतो
तु समोर आल्यावर मात्र सारे काही विसरतो

त्यावेळी नजरेत तुला भरभरून साठवतो
तुझी आठवण आल्यावर तुझा चेहरा आठवतो