Tuesday, June 3, 2008

अनुत्तरीत प्रश्न काही


श्रीमंताचा पोर मी आज इथे भटकत आहे
केलेल्या पापांची सजा कदाचीत आता भोगत आहे
नशेमध्ये नेहमीच मी स्वतःला आकंठ बुडवले
कित्तेक मुलींचे आयुष्य मी उध्वस्थ केले

अनेकांच्या भावनांशी सराईतपणे खेळलो
त्यांना रडवुन मी नेहमीच हसलो
पैश्याच्या जाळ्यामध्ये मी अलगद सापडलो
चुकलो नेहमीच...नेहमीच

वागलो अगदी षंढासारखाच
खेळ धोक्याचा मी नशीबाशीच खेळलो
पारोचा दगा विसरण्यासाठी
चंद्रमुखीच्या मिठीत विसावलो

दुःखे सारी विसरण्यासाठी
मी "देवदास" झालो
तिच्या त्या फसव्या चेह-यामागचा
खरा चेहरा मात्र वेगळाच होता
तिच्या मिठीत दर रात्री
एक वेगळा देवदास होता

म्रुगजळाच्या पाठी होतो आजवर
हे मला आज समजले
सा-या गोष्ठी आठवताना
नकळत डोळ्यांत पाणी आले
का केला मी नशा काय फायदा झाला त्याचा
का दिला नेहमीच सर्वांना त्रास
ह्या सारे प्रश्न अनुत्तरीत आहेत
शोधतोय उत्तरे त्यांची

पण आता कदाचीत
सुधारण्यासाठी फारच उशीर झालय
ते बघा
मला नेण्यासाठी स्वतः काळ आलाय

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)

तुझा माझा मार्गच निराळा


जायचेस म्हणतेस
खुशाल जा
पण जाता-जाता तुझ्या
आठवणी तेवढ्या घेऊन जा

मी तुझ्यासोबत घालवलेला
क्षण मला देऊन जा
तुझ्या चेह-यावर खुलवलेले
ते हास्य मला परत देऊन जा
आणी माझ्या गालावर ओघळलेला
तो अश्रु मला परत करुन जा

नेहमीच तुमचाच


ओंकार(ओम)

Monday, June 2, 2008

तुझ्या वहीचे पान


तुझ्या वहीचे ते पान मी
आजदेखील जपलयं
कारण त्या पानावर
मी माझे प्रेम पाहीलयं

त्यावर तु लिहीलेला एकच शब्द
जो तु लिहुन सुध्दा खोडला होतास
कदाचीत ते वाचता न यावे
ह्याचा निष्फळ प्रयत्न केला होतास

त्या एका पानाने
माझे सारे आयुष्य बदलले
होते बेरंग माझ्या आयुष्यात
तु सप्तरंगी इंद्रधनुष्य रंगवले होते

सारं काही आठवतंय मला
ते पान मी कसे कसे जपले
हरवु नये कदीही म्हणुनच कदाचीत
ते माझ्या डायरीतच ठेवले

सोबत होते एक पिंपळपान
ह्याची आज जाळी झाली होती
सरली किती वर्षे ह्या गोष्ठीला
ह्याची आठवण ते करुन देत होते
माहीतीय करायचीस माझ्यावर प्रेम
मग ते लपवायचीस कशाला
बाकी सारे काही बोलायचीस
पण हे न सांगताच जायचीस कशाला
आजही सोबत नसलीस तु
तरी तुझ्या वहीचे ते पान आहे
सोबत तुझ्या सा-या आठवणीचे
एक पिंपळपान आहे

नेहमीच तुमचाच
ओंकार(ओम)

निरोप


सुटला तो एकदाचा ह्या निर्ढावलेल्या समाजातुन
गेला पळुन ह्या मोहमायेच्या बंधनातुन
अरे किती दुःख झाले त्याला
जेंव्हा प्रेमाला वासनेचा स्पर्श झाला
कदाचीत त्याच वेळी त्याचा
स्वतःवरील विश्वास उडाला
नाती गोती ही सारे
पिकांवरील पाखरे
श्वास घ्यावा अश्या सहजतेने
बदलतात आपली घरे
खरी गरज असते तेंव्हा
कोणीही जवळ राहात नाही
पाठी पडलेल्यांना मदतीचा
हातच कुणी देत नाही

इथे रक्ताची नाती माणसं
पैश्यासाठी विसरतात
लहान-सहान गोष्ठींवरुन
एकमेकांच्या जिवावरच उठतात
लाज, लज्जा सारे काही
कवडीमोलाने विकतात
आणी मग उगाच
संस्क्रुतीरक्षणाच्या नावाखाली
उगाच शंख पिटतात
संस्क्रुतीही आपलीच
बिघडवणारी माणसेदेखील आपलीच

ह्या सा-याला तो कदाचीत
मनापासुन वैतागला होता
कदाचीत म्हणुनच त्याने जगातुन
हसत हसत निरोप घेतला होता

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)


भांडण


काही कळतच नाही मला
नक्की कुणाचे चुकतंय काय?
असे तर दुःखी होतोय दोघेही आपण
ह्यावर नक्की उपाय काय?
नाही ग माझ्या मनात
तुला वाटते तसे काहीही नसते
न भांडण्यासाठी मनाची
पुर्ण तयारीही असते
पण नेमके त्याच दिवशी
असे काही अचानक घडते
आणी मग तुझ्यामाझ्यात
नेहमीच कश्यावरुन बिनसते

मान्य आहे की
आहे मी गरम डोक्याचा
पण तु तरी मला समजुन घे
अग त्रास होतो मला ही सगळ्याचा
माझी बाजुजी शांतपणे ऐकुन घे
मी माझे नेहमीचे रडगाणे वाजवतो
आणी मग तु माझ्यावर चिडतेस
आणी मग मागचा पुढचा
विचार न करता
वर माझ्यावरच वैतागतेस

तुला फोन करायला जावे तर
तुझा मोबाईल स्विच ऑफ करतेस
सांग ना मला एकदा
तु मला असे का सतावतेस
भांडतेस माझ्याशी अन
मग स्वतःसुध्दा रडतेस
माहीतीय नाही चिडणार तुझ्यावर
तरीही माझी काळजी करतेस

राग शांत झाला की
स्वतः फोन करतेस
लाडी-गोडीने हाका मारुन
वर मस्काही लावतेस
माहीतीय मला की
तु माझ्यावर खुप प्रेम करतेस
म्हणुनच का कदाचीत
नेहमीच तु माझ्याशी भांडतेस

नेहमीच तुमचाच


ओंकार(ओम)