ते वा-यावर उडणारे तुझे केस
अन सर्व विसरुन
माझ्या मिठीत शिरलेली तु
अन दोन डोळ्यांनीच
सजवलेलं स्वप्न
माझ्या डोळ्यांनी तुझं..
अन तुझ्या डोळ्यांनी माझं
ठरवुनही न घडलेली ती भेट..
अखेरची..
बहुदा ह्याही कहाणीला अंत नव्हता
नेहमीसारखाच...
अन अत्तराप्रमाणेच उडुन गेलेल्या
आठवणी..तुझ्या
अश्याच निमुटपणे..आयुष्यातुन
स्वप्नांतुन...
काहीच न बोलता...अनुत्तरीत...
अगदी तुझ्याच सारख्या..
ओंकार
Friday, December 9, 2011
Sunday, December 4, 2011
आजकाल
लिहायची असते
कविता पण
खरच आजकाल
विचार करायलाच
वेळ नाही..
शब्द आहेत
भावनाही आहेत
पण त्याच दोघांचा
काही केल्या
मेळ नाही
उगाच काहीही
आपलं लिहायला
अन कविता
म्हणुन खपवायला
कविता काही
खेळ नाही..
खरचं सांगतो
शांत विचार करायला
दोन चार शब्द लिहायला
आजकाल मला
वेळ नाही
ओंकार
कविता पण
खरच आजकाल
विचार करायलाच
वेळ नाही..
शब्द आहेत
भावनाही आहेत
पण त्याच दोघांचा
काही केल्या
मेळ नाही
उगाच काहीही
आपलं लिहायला
अन कविता
म्हणुन खपवायला
कविता काही
खेळ नाही..
खरचं सांगतो
शांत विचार करायला
दोन चार शब्द लिहायला
आजकाल मला
वेळ नाही
ओंकार
रातराणी
ती रातराणी सजते..
नव्यानेच चंद्रासाठी..
चांदण्यात हरवलेला..
तो चंद्र आज होता..
सुकली पाहुन वाट...
रातराणी आज अंगणी
तिच्या त्याने केलेला.
फक्त घात होता
विझल्या वाती अनेक..
दिवेही मालवुन गेले..
नभीचे तारे कित्तेक
पहाटेच लपुन गेले
ओंकार
नव्यानेच चंद्रासाठी..
चांदण्यात हरवलेला..
तो चंद्र आज होता..
सुकली पाहुन वाट...
रातराणी आज अंगणी
तिच्या त्याने केलेला.
फक्त घात होता
विझल्या वाती अनेक..
दिवेही मालवुन गेले..
नभीचे तारे कित्तेक
पहाटेच लपुन गेले
ओंकार
पुन्हा
घेऊनी आलीस सोबतीस..
आकाशीचे चंद्र तारे..
अन सांडुनी गेलीस मागेच..
ते बोचणारे..निष्ठून वारे
मी तोच तो..तुझाच..
आजन्म तुझाच राहीलेला..
तुझ्याच आठवांना..कायम
शब्दांत गुंतवत राहीलेला
तु येशील म्हणुनी..रातराणी
अंगणातही सजली आज..
त्या वाटांवरी तुझ्याच खुळे
नयन तिचे जणु जडले आज
तु येऊनी फक्त एकदा..मिठीत
कोसळ सर्वस्व विसरुनी..
त्या हळव्या एका क्षणात ज
सखे तु ओळख माझीच बनुनी
वितळल्या चंद्रज्योती पुन्हा
अवसेच्या त्या चुकार राती..
शोभेल चंद्रबिंब तुझ्या.सखे
आज हिरव्या चुड्यासवे हाती
ओंकार
ती ओरीजीनल कविता काहीशी अशीच होती...फक्त त्याची मुळ प्रत मी ज्या कागदावर लिहीली होती तो कागद संपुर्णतः जिर्ण झाला तो फेकुन द्यावा लागला...तीच आज पुन्हा एकदा पोस्ट करत आहे....
मुळ कविताही तशीही कधीच पोस्ट केली नाही.. :P
आकाशीचे चंद्र तारे..
अन सांडुनी गेलीस मागेच..
ते बोचणारे..निष्ठून वारे
मी तोच तो..तुझाच..
आजन्म तुझाच राहीलेला..
तुझ्याच आठवांना..कायम
शब्दांत गुंतवत राहीलेला
तु येशील म्हणुनी..रातराणी
अंगणातही सजली आज..
त्या वाटांवरी तुझ्याच खुळे
नयन तिचे जणु जडले आज
तु येऊनी फक्त एकदा..मिठीत
कोसळ सर्वस्व विसरुनी..
त्या हळव्या एका क्षणात ज
सखे तु ओळख माझीच बनुनी
वितळल्या चंद्रज्योती पुन्हा
अवसेच्या त्या चुकार राती..
शोभेल चंद्रबिंब तुझ्या.सखे
आज हिरव्या चुड्यासवे हाती
ओंकार
ती ओरीजीनल कविता काहीशी अशीच होती...फक्त त्याची मुळ प्रत मी ज्या कागदावर लिहीली होती तो कागद संपुर्णतः जिर्ण झाला तो फेकुन द्यावा लागला...तीच आज पुन्हा एकदा पोस्ट करत आहे....
मुळ कविताही तशीही कधीच पोस्ट केली नाही.. :P
Thursday, November 17, 2011
मी अन तो
त्या काळालाही थोडसं थांबावं लागेल
जेंव्हा माझी सखी समोर असेल..
तेंव्हा तिचं माझ्यावरचं प्रेम त्याला
तिच्या स्वप्नील डोळ्यांत दिसेल
आकाशी आभास चांदण्यांचा
चंद्रास आजही तसाच छळतो..
पावसाचा हर एक थेंब ओघळता
बहुदा त्याच्याच डोळ्यातुन गळतो
मखमल पसरुन तुझ्या पायाखाली
मी निखा-यांवरुन चालत होतो...
तु बनलीस मंद वा-याची झुळुक
मी विरहाच्या झुल्यावर झुलत होतो
ओंकार
Subscribe to:
Posts (Atom)




