Monday, February 8, 2010

कृष्णछाया :- पहीली भेट


घरी आलो
त्या वहीचे पहीले पान उलटले....
तिथे बाकी काहीच लिहीले नव्ह्ते...
तुझ्या आठवणींत हरवल्यावर.....
कोण ती?..... अन कोण हा?
काहीच नाही…..
ती.....
होती अशीच बावरलेली, हरलेली,
गुंतलेली, तुटलेली
कोणीच नव्हते तिच्या आसपास
सर्वाथाने एकटी पडलेली
जेंव्हा मी तीला पहील्यांदा पाहीले
तेंव्हा उभी होती नदीच्या कठड्यावर
झोकुन देण्यासाठी....
स्वतःला संपवण्यासाठी.....
मी काहीच बोललो नाही बस..
एवढेच बोललो की..
झाले हरलीस इतक्यातच....
उडाला का विश्वास स्वतःवरचा....
ती काहीच बोलली नाही
फक्त खाली उतरली
अन माझ्या गळ्यात पडुन
हिरमुसुन रडु लागली.....
मी म्हणालो की रोखत नाहीय तुला
तु मुक्त आहेस......
जग “फुलपाखरासारखे”....
स्वतःसाठी…… इतर कोणासाठी नको...
ती तयार झाली.....
त्यानंतर आमच्या गाठीभेठी वाढल्या
एकमेकांशी बोलताना
आमची दोन भिन्न क्षितीजे कधी एकत्र आली
आम्हांलाही कळलेच नाही
दोन भिन्न वाटा
आता एकत्र झाल्या होत्या


Contd.....

कृष्णछाया :- सर्वस्व


तु आयुष्यात कधी आलीस माझ्या
तेच मलाच कळले नाही
मी माझे सर्वस्व
तुझ्याच हवाली केले
मी माझ्यासाठी जगणेच सोडुन दिले
आता माझ्यासाठी शरीरातला प्राण,
तु बनली होतीस
तुझ्यासाठी वाटेल ते करण्याची
मनाची माझ्या तयारी होती.....
आजवर एकांतात गुंतणारे मन माझे
तुझ्यात कधी गुंतले समजलेच नाही,
तु खळाळता समुद्र होतीस,
तुझ्यासाठी.... सोशीक किनारा मी बनलो होतो...
तु होतीस वाहणारा मुक्त वारा
तुझ्यात सुगंध होऊन मिसळलो होतो


Contd.....

कृष्णछाया :- नातं


इतके असुनही
कधीच बोलुन दाखवलं नाही
आतुन पुर्ण पोखरलो होतो...
तुटलो होतो....
नेहमीच ओरडुन सांगण्याचा
प्रयत्न करुन पाहात होतो
पण तु.....
तिथे असुनही नसल्यासारखीच.....
नातं….
ह्या शब्दाचा माझ्या ठाई अर्थ
पार वेगळाच होता...
आपले नातं
कधी शरीरापर्यंत मी येऊच दिले नव्हते
किंबुहुना…….
तसे काही करण्याची
इच्छाच नव्हती


Contd.....

कृष्णछाया :- तु....अन मी.....


तेंव्हा तुझ्यात इतका
वेड्यासारखा गुंतलो होतो
की तुझ्या डोळ्यात पाणी आलेलं देखील
माझ्याने सहन करणे
अशक्य होतं.....
नेहमीच निमुटपणे जगत होतो
त्या जगाच्या ठरवलेल्या
झिजलेल्या पाऊलवाटेवर......
तुझ्या पायाखाली मखमल पसरताना .....
मी मात्र निखा-यांवरुनच चालत होतो.....
रक्ताळलेले पाय असुनही
तुझ्यासमोर मात्र अजुनही
हसत होतो.....
त्या रक्ताळलेल्या पाऊलखुणा दिसु नयेत म्हणुन
कायम प्रयत्न करत होतो
पण तु नाही समजुन घेतलेस,
खुप गोड स्वप्न पाहीली होती मी.....
अन….
त्याच दिशेने तर चालत होतो....
पण तु........
तुला दिसत होता……
तो माझा राग……
माझी चिडचिड…….
बस......
त्या चिडण्यामागचे प्रेम….
माझी तळमळ…..
ह्याला काहीच किंमत नव्हती.....


Contd.....

कृष्णछाया :- प्रयत्न...


का कधीच जाणवले नाही तुला
की मी ही रडत असेन...
कदाचीत...
तुला कायम समजुन घेत आलो
पण एका नाजुक क्षणी .....
तु मला सोडुन निघुन गेलीस
विचारु.....
काय दोष होता ह्यात माझा?
सांग ना......
मी तुझ्यावर
इतके जिव तोडुन प्रेम केलं…..
हा माझा दोष......
की, तुला नेहमीच
फुलपाखरासारखेच जपत आलो
हा माझा दोष....
की, तुझ्यासोबत जगण्याची
स्वप्ने रंगवली
हा माझा दोष.....
ठरवले असतेस..
तर बरेच काही शक्य होते
पण तु प्रयत्नही नाही केलास
ग वेडे.....


Contd.....