तोच ओघळता स्पर्श...
निघता निघता नकळत झालेला..
अन गज-यातील दोन कळ्या खुडुन
तु दिलेले वचन...पुन्हा भेटण्याचे
तुझी...मिठी...
तुझा तो थरथरता स्पर्श...
अन वा-यासोबत भुरभुर उडणारे..ते केस..
अन..त्यांना सावरणारी तु....
अन त्याक्षणी...
तुला नजरेत भरुन घेणारा मी..
माझ्या मिठीत सर्वस्व
विसरुन विरघळलेली तु..
अन...त्याक्षणाचा बोभाटा
करणारा अख्खा गाव...
किती पराकोटीचा क्षण.तो
ओंकार
वेदना..त्या मोग-याच्या...
वाळलेल्या पानांसोबत वाळुन गेल्या..
अन...वाळतानाही वहींच्या पानांवर
नकळत..दुःख मागे सांडुन गेल्या
ओंजळीतलं सुख..
कायमच खुणावत राहीलेलं...
अन.मग प्रत्येक शब्दांत कवितांतल्या..
माझं प्रेम भरभरुन वाहीलेलं
खरचं...काळासोबत...आठवणींचा दर्प..
फिक्कट होत जातो...
अन मागे उरतात...त्या...
वाळलेल्या आठवणींची फोलपटं
माझी ओळख...आयुष्यभरासाठी बनतील
माझ्या त्याच अबोल कविता...
त्याच चारोळ्या...सारं काही बोलतील
मी असताना...मी नसताना...
ओंकार
"ती" तशीच...कायमच मोरपंखी
स्वप्ने डोळ्यांत सजवुन ...वाट बघणारी...
अन.."तो" समोर आल्यावर उगाच...
मैत्रीच्या आणाभाका घेणारी
त्या शुभ्र धुक्यात न्हालेल्या
क्षितीजाआडुन कायम खुणावणारी
समोर न येताच..नकळतच..
जादु...अनामिक करणारी,
त्या नभांतील श्रावणसरीप्रमाणे
निर्झर अवखळ बरसणारी..
त्या रानातील रातराणीसारखी
दर्प मागे सांडुन दरवळणारी तु
कोणी सांगेल का? ती खुळी कशी असेल..
मी समोर आल्यावर...ती हसेल..?
की मनातलं सारं..लपवुन ती गप्प बसेल..?
कोणीतरी सांगा यार...ती नक्की कशी असेल?
ओंकार
नेहमीचे "रुटीन"...
काम काम नी काम..
आयुष्यभर तेच चालायचे...
अन...श्वास मात्र
"आऊट ऑफ द बॉक्स" जाऊन...
हरवुन गेलेले
असेच "अनएस्पेक्टेड" सारं..
बरेच काही "रिझल्ट अनक्नोव्न"...
अन आयुष्याच्या शेवटी काय....
तर "डेस्टीनेशन अनरिचेबल".
सगळे काही "मँनेज"
करण्याच्या नादात...
बरचं "अनमँनेज" राहीलेलं..
अन मी मात्र षंढासम...
त्याच..."रिसायकल बिन" मध्ये
रिसायकल होण्याची वाट बघत.
ओंकार
मनात दाटला..
आज पाऊस कधीचा..
उगाच जाहला...
कोंडमारा मनीचा..
नकोत..उसासे..
त्या कोवळ्या दवाचे...
तिमीरात सांडला..
चुराडा चांदण्यांचा..
धावतो मी उगाच...
होऊनी मंत्रमुग्ध
कधीच सापडेना...
का? ठाव मृगजळाचा
अद्याप अपुरा..उभा
निशीगंध अंगणी
मागेल दान त्यापाशी
तो सोहळा नभीचा...
मागेल दान त्यापाशी
तो सोहळा नभीचा...
ओंकार
