तुझ्या असण्या-नसण्याचे आभास
सखे रोजच होऊ लागलेत
कसं काय सांगु मी तुला आता
माझे श्वासच सरु लागलेत
श्वास लवकर सरतील की?
तुझा ध्यास लवकर सरेल
तुझी पाठ फिरेल तेंव्हा
कदाचीत उरांत श्वासच नसेल
हसशील कदाचित माझ्या नसण्यावर
की...उगाच तळहातांआडुन रडशील..
सांग ना मी नसेन समजवायला तेंव्हा
तु जगण्यासाठी काय करशील...
ओंकार
ते वा-यावर उडणारे तुझे केस
अन सर्व विसरुन
माझ्या मिठीत शिरलेली तु
अन दोन डोळ्यांनीच
सजवलेलं स्वप्न
माझ्या डोळ्यांनी तुझं..
अन तुझ्या डोळ्यांनी माझं
ठरवुनही न घडलेली ती भेट..
अखेरची..
बहुदा ह्याही कहाणीला अंत नव्हता
नेहमीसारखाच...
अन अत्तराप्रमाणेच उडुन गेलेल्या
आठवणी..तुझ्या
अश्याच निमुटपणे..आयुष्यातुन
स्वप्नांतुन...
काहीच न बोलता...अनुत्तरीत...
अगदी तुझ्याच सारख्या..
ओंकार
लिहायची असते
कविता पण
खरच आजकाल
विचार करायलाच
वेळ नाही..
शब्द आहेत
भावनाही आहेत
पण त्याच दोघांचा
काही केल्या
मेळ नाही
उगाच काहीही
आपलं लिहायला
अन कविता
म्हणुन खपवायला
कविता काही
खेळ नाही..
खरचं सांगतो
शांत विचार करायला
दोन चार शब्द लिहायला
आजकाल मला
वेळ नाही
ओंकार
ती रातराणी सजते..
नव्यानेच चंद्रासाठी..
चांदण्यात हरवलेला..
तो चंद्र आज होता..
सुकली पाहुन वाट...
रातराणी आज अंगणी
तिच्या त्याने केलेला.
फक्त घात होता
विझल्या वाती अनेक..
दिवेही मालवुन गेले..
नभीचे तारे कित्तेक
पहाटेच लपुन गेले
ओंकार
घेऊनी आलीस सोबतीस..
आकाशीचे चंद्र तारे..
अन सांडुनी गेलीस मागेच..
ते बोचणारे..निष्ठून वारे
मी तोच तो..तुझाच..
आजन्म तुझाच राहीलेला..
तुझ्याच आठवांना..कायम
शब्दांत गुंतवत राहीलेला
तु येशील म्हणुनी..रातराणी
अंगणातही सजली आज..
त्या वाटांवरी तुझ्याच खुळे
नयन तिचे जणु जडले आज
तु येऊनी फक्त एकदा..मिठीत
कोसळ सर्वस्व विसरुनी..
त्या हळव्या एका क्षणात ज
सखे तु ओळख माझीच बनुनी
वितळल्या चंद्रज्योती पुन्हा
अवसेच्या त्या चुकार राती..
शोभेल चंद्रबिंब तुझ्या.सखे
आज हिरव्या चुड्यासवे हाती
ओंकार
ती ओरीजीनल कविता काहीशी अशीच होती...फक्त त्याची मुळ प्रत मी ज्या कागदावर लिहीली होती तो कागद संपुर्णतः जिर्ण झाला तो फेकुन द्यावा लागला...तीच आज पुन्हा एकदा पोस्ट करत आहे....
मुळ कविताही तशीही कधीच पोस्ट केली नाही.. :P
