रोजच येतील

प्रत्येकाला प्रेमात पाडते ते प्रेम
वेगवेगळ्या रुपात भेटते ते प्रेम
रुपे अनेक असली तरी

भाव मात्र एकच असतो

दोन जिवांना जोडणारा

बंध मात्र सेमच असतो

नानाविविध रुपात ते भेटते
कधी शाळेच्या बाकावर, कधी कॉलेजच्या कट्यावर
कधी बागेतल्या झाडखाली ,कधी पावसात एकाच छत्रीखाली
अन आजकाल तर चक्क सिसिडीच्या दुकानातही भेटतेय

प्रेमात नसतात कुठलीच बंधने
त्याला स्वतःच्या पध्दतीने उमलायचे असते
नुसते लाल फुल देऊन भागत नाही
एकमेकांना समजुनही घ्यायचे असते
रोजच येती जिवनात प्रेमाचे भारदार क्षण
आपण फक्त ते खुल्या दिलाने अनुभवायचे असते

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम

जिवन....हे असेच जगायचं असतं

सारं बदलुन जाते क्षणात जेंव्हा
वादळाची चाहुल लागते
अनं मग नव्या जगाची
सुरुवात हळुवार होऊ लागते

अंत की सुरुवात हे
प्रत्येकाने ठरवायचं असतं
मनाच्या सिमा रुंदावत

खिडकीबाहेर डोकवायचे असते

प्रत्येक गोष्ठीमागचे कारण असते
ते आपण समजुन घ्यायचे असतं

कधी गवताच्या पातीप्रमाणे नमायचे असतं
प्रसंगी वज्रासमान कठोरही बनायाचं असतं

निसर्ग शिकवतो अनेक गोष्ठी
आपण समजुन घ्यायचे असतं

जिवन.....हे असेच जगायचं असतं

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)

मैफील

सुन्या सुन्या मैफीलीत माझ्या
येऊनी रंगुनी जा
जाताना थोडेसेच सजणे
आसु माझे घेऊन जा

जगण्याचे नवीन ध्येय
मला आज तु देऊन जा
अन मग माझ्या निरर्थक
जिवनाला अर्थ नवा देऊन जा

दोन क्षण हसण्याचे
कारण मला देऊन जा
दुखःतही हसण्याची
कला मला शिकवुन जा

माझ्या कल्पनेच्या पंखांना
नवे बळ देऊन जा
माझ्या ह्या वेड्या कवीतेतील
प्राणच तु बनुन जा

तुझे हासु मला लाभण्याचे
भाग्य मला देऊन जा
बाकी मागणे काही
नाही ग वेडे तुझ्याकडे
फक्त ही कवीता वाचताना
सारे नकळतपणे आठवुन जा

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)

मला प्रेम करायला शिकायचे आहे

दाटुन येते मन माझे
जेंव्हा तुझी आठवण येते
तुझी आठवण आली की
नकळत डोळ्यांत पाणी येते
सारे जग विसरुन मला
कधीतरी एकटे बसावेसे वाटते
भावनांना रंग देऊन त्यांचा
एखादी कवीता नकळत बनते

दोन क्षण फक्त
मला बघायचे आहे
तुला मनापासुन हसताना
मला पाहायचे आहे तुला
स्वप्नामध्ये हरवताना
मला बघायचे आहे तुला
वादळांना सामोरे जाताना
संकटे आली अगणीत तरी
मनापासुन हसताना
मला बघायचे आहे तुला
स्वतःचे अस्तीत्व शोधताना

दोन क्षण फक्त
माझ्या मांडीवर डोके ठेवुन
तिलाशांत झोपताना पाहायचे आहे
तिचा शांत झोपलेल्या चेहरयावर
बघुन स्वतःशी स्मित करायचे आहे
माझे जिवन झरयाप्रमाणे अवखळ जगायचे आहे
पुन्हा जन्मेन तर फक्त तुझ्याचसाठी
तुझा चेहरा पाहातच जगायचे आहे

मला प्रेम करायला शिकायचे आहे......

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)

“जग हे बंदिशाळा”………….

किती रम्य होते ते दिवस
मित्रांसोबत मनसोक्त बागडायचे ते दिवस
लहानग्या डोळ्यांत मोठी
स्वप्ने पाहाण्याचे ते दिवस
स्वतःचे अस्तित्व विसरुन जाण्याचे ते दिवस

कालचक्र अनाहुत पणे सुरुच होतं
कँलेंडरचे पान पान मात्र उलटतच होतं
शेवटी लहान ते मोठा हा प्रवास संपला
आईनेही “सोन्या” ते "गधड्या"
अश्या अनेक पदव्या लावल्या

एक डोळ्यांत आसु अन एका डोळ्यांत हासु होते
मनामध्ये मात्र त्या सोनेरी
दिवसांचे एक चित्र उमटत होते
बाहेरच्या जगाची चाहुल आता मनाला लागत होती
मनामधले ते चित्र आणखी स्पष्ठ ति करत होती

विचार सारा करता करता मन माझं उदास झालं
उदास माझ्या मनावरती निराशेचे मळभ आलं
गाणं ही तेच होतं, सुरही तेच होते
कुठेतरी दुरवर सुरु गाण्याचे
अंधुकसे शब्द कानांवरती पडत होते

“जग हे बंदिशाळा”………….

नेहमीच तुमचाच

ओंकार(ओम)