येशील सये कवेत तेंव्हा..
कळेल गुज मनी ह्या जपलेलं..
केलं..शब्दांत व्यक्त अनेकदा..
परी खोल मनांत लपलेलं
सये तुझ्या आश्वासक मिठीची..
साथ जेंव्हा मला लाभेल..
माझ्या बेरंग आयुष्याला...
तेंव्हा इंद्रधनुची किनार लाभेल..
खोल मनाच्या कोनाड्यात..
आजही तेच भिरभिरते वादळ असेल..
पण तरीही तु समोर असशील तेंव्हा..
मनांस माझ्या बहुदा तेंव्हा...
त्या सागराची गर्भीत शांतता लाभेल
पुसटसे होणारे अंतर दोघांमधले..
क्षणाक्षणांत मिटुन जाईल...
येशील सये कवेत जेंव्हा...
तेंव्हा मला माझ्याच अस्तित्वाची जाणीव होईल
आता पुरेसे झालेत सये..
अट्टहास जगण्याचे
सरलेत दिवसही बहुदा
आता आपल्या विरहाचे...
सारी जुनी जाळी टाकुन मागे..
मन नव्याने उभारी घेणार..
अन मग पुन्हा तुझ्याच कवेत..
सये बघ..मी नव्यानेच जन्म घेणार
Omkar
मी आजही तशीच थरथरती...
त्या राज्याच्या मद्यशाळेपासुन..
गरीबाच्या झोपडीत थरथरती..
तीच मी ज्योत कधी जळणारी..
कधी जाळणारी...तीच मी..
अंधाराच्या पार्श्वभुमीवरही...
स्वतःच अस्तित्व टिकवण्यासाठी.
स्वतःचेच अस्तित्व संपवणारी
Omi
प्रेम नको...
खरचं यार प्रेम बिम काही नको...
बस...आता सगळं पुरे झालं..
कोणासाठी तिष्ठणं नको...
आजवर झालेलं पुरे झालं..
डोळ्यांत दाटलेलं पाणी नको..
अन आभाळात ओघळता मेघ नको
रात्र रात्र जागणं नको...
त्याच जुन्या पायवाटांवर चालणं नको..
बस...आता सगळं पुरे झालं..
आता प्रेम बिम काही नको...
उगाचच लिहीणं काहीही...निरर्थक..
उगाचचं वाचणं...तेच...पुन्हा पुन्हा..
आता ह्यातलं.. काहीच नको
बस...बस..मी अन मीच...
बाकी प्रेम बिम काहीच नको
Omkar
हिरावुन घेशीलही कदाचित..
अस्तित्व माझे..तुझ्या
मनांतले...स्वप्नांतले..
पण तरीही राहीनच कायम...
चिरंतन काळासाठी..
मग चिडशील कदाचित...
"स्वतःवरच"..
अन गुरफटुनही जाशील
कदाचित...
पुन्हा..
पुन्हा..त्याच जुन्या आठवांत..
पुन्हा एकदा जगण्यासाठी...
हसण्यासाठी..कदाचित...
मला विसरण्यासाठीच..
हो ना?
डोळ्यांतले अश्रु दाबुन ठेवण्याची तुझी..
ती जुनीच सवय..
आता बरीचशी अंगवळणी पडलीय...
ठाऊक आहे...तु..मनातले तुझ्या..
कोणालाच सांगणार नाहीस..
मनातला विचारांचा...
तो पेटता निखारा..
असाच उराशी बाळगुन
आजन्म राहशील..
निर्धाराने....लढशीलही कदाचित...
पण तरीही....एकच प्रश्न उरतोय..
विसरु शकशील का मला?
तोच मनांतला गुंता..
माझ्या असण्याचा...नसण्याचा...
एकत्र जगलेले...सोनेरी भावक्षण..
तेही आयुष्यभराची शिदोरी बनलेले..
तोच आठवांचा..एकांत..
भर गर्दीतही तुला एकटेच सोडुन जाणारा..
माझे अस्तित्व...तुझ्याजवळचं..
डोळ्यांसमोरुन अनाहुतपणे निसटणारं
त्या खुळ्या -हुदयाची स्पंदन
अजुनही...एकांतात माझेच नाव घेणारी..
अन तरीही तु बोलतेस..
तु मात्र.....
माझ्यातल्या "तू"ला
माझ्यापासूनच हिरावू पाहतोयस......
ओंकार
अरे नातवा खय चल्लस रे.?
आजोबा असाच जरा भटकुन येतो...
पन ह्ये वाटेन कित्याक मरे.?
तेना जाऊ नको...ती वाट बरी नाय..
आजोबा डोन्ट वरी...
ह्या काय?
अहो म्हणजे घाबरु नका....
मी मोठा झालोय आता
येतोच पटकन.....
अरे ऐक मरे....
मी दुर्लक्षच केल
आजोबा काहीतरी बोलत होते...
तसाच पुढे आलो...
अन त्या वाटेवरच पहीलं पाऊल
थोडे विचीत्र आवाज सतत कानात पडत होते...
कदाचित त्याचमुळेच
माझ्या -हुदयाचे ठोके चुकत होते.
जाऊदेना यार..आपण बस चालत राहायचे...
वाट सरेस्तोवर..
मन घट्ट केलं अन चालत राहीलो पुढे...
सारं वातावरणं तसं गुढं....
त्या शांततेतही अचानक कुठुन आवाज उठायचे...
कधी कोणाची तरी चाहुल लागायची..
मनांत त्याक्षणी भितीची एक लकीर उमटुन जायची...
तितक्यात कोण जाणे कुठुन
एक सावली पाठीमागे आली...
आता मात्र माझी सारी हिंमतच गळाली...
मी पळत होतो पुढे ती
सावली माझ्यापाठी येत होती...
मी मागे बघीतले की विचीत्रच हसत होती...
मी डोळे मिटुन रामरक्षा.... हनुमानचालीसा सुरु केली...
हळु हळु ती सावली
तशीच माझ्या जवळ आली..आता मात्र मी खरचं खुप घाबरलो..
आता ती चेटकीण काय करेल मला
त्याचा विचार करु लागलो..
खाईल मला की गायब करुन टाकेल...
चेटुक करेल एखादं की प्राणी बनवुन टाकेल..
दोन क्षण काय करावं काहीच कळत नव्हते
भितीपायी माझ्याने डोळेच उघडवत नव्हते...
मन घट्ट करुन शेवटी डोळे मी उघडले
समोर बघुन आजोबांना आता थोडे स्थिरावले...
घोंगडं टाकुन खांद्यावर
आजोबा पाठीमागुन येत होते...
मी मात्र चेटकीण चेटकीण ओरडत धावत
त्यांना माझ्या पाठी धाववले होते...
माझ्या डोक्यावर हात ठेवत आजोबा
बस एवढेच बोलले
नातवा मोठो झालस..
पन ऐकल आसतसं तर आज
ही वेळ इली नसती...
खरचं इली असती रानातसुन चेटकीन तर
तुका धावाक वाटसुदा गावली नसती...
ओंकार
