बस..आयुष्य ..संपलयं सारं..
कोणासाठी? कश्यासाठी...
अजुन किती काळ?
बस झालं यार...खरचं पुरे झालं..
आता सहनच होतं नाही...
तुझा माझा विरह..
कित्तेक दिवस लोटले
तरीही मी आजही तिथेच...
तुझ्या परतण्याची वाट बघत...
उगाचच...ठाऊक आहे
की तुझे परतणे आता अशक्य आहे..
तरीही वेडे मन जुमानत नाही..
सारं काही संपलयं..
हेच समजवायचं मनाला.
अन...पुन्हा नव्या डावाला सुरवात..
एक नवं ध्येय...नवं स्वप्न...
बस आता ठरवलयं..
आयुष्याचे Ctrl. + Alt. + Del
बटन दाबायचे...अन करायचे त्यालाही
Reboot.
ओंकार
त्या निळ्याशार आभाळाच्या साक्षीनं..
खुललेलं प्रेम...तुझं नि माझं..
अन...अलगद...मारलेली..मिठी...
अगदी कोणाच्याही नकळतच...
नकळतच नजरेला मिळणारी..नजर...
अन उगाच कावरीबावरी झाल्यासारखी तु...
तुझी शोधक नजर,
सतत शोधत असल्यासारखी..
अन मी मात्र तुझी गंमत पाहाणारा
नजरेच्या कोनातुन नकळतच
माझा वेढ घेणारी ती"
अन मी मुद्दाम लपुन
तिच्या नजरेत न येण्याचा
प्रयत्न करणारा
मोहोरलेल्या मनातलं..
स्वप्न नव्याने अंकुरलेलं..
अन..प्रत्येक श्वासांसोबत.."आयुष्य"
पुन्हा एकदा..अनुभवलेलं
ओंकार
आयुष्याची लक्तरांत..
तशीच स्वप्ने सजवलेली..
बहुदा...फाटक्या ओंजळीतच
इंद्रधनुष्य अवतरलेली..
भिजलेलं चांदण..
अंगणात अंथरलेलं..
अन..मनाचं काय?
ते त्याच... कोलाजच्या
हरवलेल्या चित्रांत..
कुठेतरी गुंतलेलं
ओंकार
आकाशात टिमटिमणा-या चांदण्या..
त्या रातराणीचेमदहोश करणारे गाणं..
ति दुरवर कुठेतरी थरथरती वात...
अन..तशीच अंगणात मोहोरणारी तु..
माझ्या आठवणींनी...
रात्रीच्या रंगमंचावर एक एक अंक सरणारा.
अन चंद्र...बेभान होऊन बरसणारा.
आपल्या उदरात गावास घेणारं धुकं..
त्यातही...बासरीची तान होऊन गुंजणारी तु...
माझ्या आठवणींनी
पहाटे गवतावर अलगद पहुडलेले दवबिंदु..
दवबिंदुंनी ओल्या वाटेवर उमटलेली पाऊले
दुरवर कुठेतरी कोकीळेचं वेडं लावणारे कुजन..
मला आठवत भुपाळीचा राग आळवणारी तु..
माझ्या आठवणींनी...
ओंकार
अविरत वाट बघणारी मी...
आजही तु मागे फिरशील ह्या खुळ्या आशेवर..
तुझ्या वाटेकडे डोळे लावुन बसलेली...
आजवर अनेकदा...ति वाट...
मनास पंख लावुन गेली...
अन डोळ्यात तुझ्या माझ्या मिलनाची
स्वप्ने देऊन गेली
तु मात्र काही आला नाहीस..
पण तरीही... नक्कीच आठवले असते मी तुला ..
एवढे दुर क्षितीजापार का निघुन गेलास ?
की तुला परतणेही कठीण जातयं
पण त्याने काय होईल? हा प्रश्न कायमच उभा...
माझ्यावर हसत...माझ्या थिटेपणावर..
सोबत जगण्याचा आणाभाका...
त्या जगाशी लढण्याची तयारी..
सारं काही खोटं होतं?...बहुतेक..
तु...अन मी...आपण दोघेही...
एका अनामिक नात्याने एवढे घट्ट विणले गेलो..
की आता तु नसताना सोबत.. जगणे अशक्य होतयं..
पण तरीही... नक्कीच आठवले असते मी तुला ..
धडाडणारा प्रत्येक श्वास मला प्रश्न विचारतोय...
तुझ्या जगण्याचे ध्येय काय?
डोळ्यांतुन ओघळणारा प्रत्येक अश्रु विचारतोय...
माझ्या निखळण्याचे कारण काय?
चिमटीतुन अलगद निसटणारा प्राण विचारतोय...
कश्यापायी....जगायचं?..कोणासाठी....???
कोण तु?....माझ्या भावनांशी खेळुन..
काय मिळाले तुला?
मला तुझ्या आधाराची सर्वाधिक गरज असता...
पाऊल वाट टाळुन...दिसेनासा झालेला तु,,,
अन तरीही मी मात्र अजुनही तशीच...
तुझ्यावर प्रेम करणारी...
पण तरीही... नक्कीच आठवले असते मी तुला ..
मन अजुनही मानायला तयार नाहीय...
की तु दगा केलायस..फसवलेयस मला...
कारण...माहीत नाही..का? तेही माहीत नाही..
पण एक मात्र खरे..
की आता तुझी माझी वाट जुळणे अशक्य आहे..
कारण आता आपण,
दोन समांतर क्षितीजांवर चालतोय..
एकमेकांना टाळत...अन...मी तशीच अश्रु गाळतं
"आज तरीही नक्कीच आठवले असते मी तुला ..."
पण आता कळतेय
की दोन समांतर क्षितीजे कधीच जुळत नाहीत
ओंकार
(दिनांक 19/7/2011 वेळ सकाळी 8.40 )
(सदर Theme मला माझ्या एका हर्षाली नावाच्या मैत्रीणीने सांगितली होती..So...Credit Goes To Her)
