Friday, July 15, 2011

इंद्रधनु

आयुष्यभर ओंजळीत जपलेलं स्वप्नं..
अलवार..पहील्या पावसात उमलुन आलं..
अन...त्याच श्रावणसरीत अनाहुत..
तुझं ...माझं नतं खुलून आलं..
पहिला पाऊस...पहिलाच थेंब...
पहिलाच होकार...पहिलचं प्रेम
सारं काही..अगदी स्वप्नवत...
अन नकळत काढलेला चिमटा
मीच...मला...
अन..मग तुझ्या त्या गही-या डोळ्यांत
माझं हक्काचं आभाळ मला सापडलेलं..
अन ...त्याच गही-या डोळ्यांत...
एक स्वप्न माझ्या ओंजळीतलं..
इंद्रधनु झालेलं

ओंकार

Thursday, July 14, 2011

वही

तिला कंठ फुटला..तेंव्हा...
श्रावण सरुन गेला होता...
अन सुचले मिलन गीत जेंव्हा..
तेंव्हा बहुदा...
मोगराही वहीत वाळला होता
वहींच्या पानांवर अजुनही दिसतात
त्या सुकल्या मोग-याच्या खुणा,
अन सांडुन जातात नकळत पापण्यांत..
त्या तुझ्या मिलनाच्या आठवणी जुन्या
आयुष्यभर वही भरत राहायचे...
बेरीज वजाबाकी करत...
अन शेवटच्या श्वासासोबत कळते..की
पानच नाही तर वहीच चुकीची होती

ओंकार

आठवणी...कोमेजलेल्या

जुन्या..नव्याच्या वादांत...
आठवणी मात्र कोमेजुन गेलेल्या..
अन...मग पुन्हा एकदा वाद..
कोणाचे चुकले...अन काय?..
सा-या वाटा मागे फिरण्याच्या..
क्षितीजापार हरवुन गेलेल्या
काही कटु आठवणी...
शब्दांत गुंफुन कित्तेकदा मी
सर्वांत वेगळा राहीलेला...
अन मग हसरा मुखवटा लावुन
चेह-यावर मी कायम हसत राहीलेला.
तु..चिंब होऊन भिजलीस..
तेंव्हा तुझ्या बटा सावरणारे
हात माझेच होते..
तु सोडुन गेलीस वाट अचानक..
तेंव्हा..आभाळातुन...अनिर्बंध
बरसलेले डोळे माझेच होते
ओंजळीतुन वाळु अलगद निसटावी..
तसे शब्द शब्द...रिते होणारे...
अन ...नंतर मीच सांडलेला..
नि:शब्द होऊन...शब्दांशिवाय...
घडुन गेलेला इतिहास...
तसाच उगळुन उगळुन संपुन गेलेला..
अन मी..
तुझ्या आठवांवर कविता लिहीताना..
असाच सहजच विस्मरणात गेलेला
अगदी कोणाच्याही नकळतचं.....

ओंकार

अर्थ

माझ्या -हुदयाच्या...प्रत्येक स्पंदनावर...
सखे आता तुझंच नाव असेल...
अन...माझ्या प्रत्येक कवितेत...शोध...
निदान एकदातरी तुझे नाव दिसेल..

पुन्हा त्या सरोवराच्या ...पाण्यात
वारंवार तुझं...प्रतिबिंब दिसेल...
एक बट मुद्दाम सोड सये...गालांवर..
नाहीतर...तो नभीचा चंद्रमा ..लाजेल

सावर...सखी आवर मला..
आज बहुदा -हुदयाचा एखादा ठोका चुकेल...
बघ..शोधशील कदाचित खुळ्यासारखी मला...
जेंव्हा..माझ्या कवितांचा अर्थ वेडे तुला कळेल

ओंकार

शाश्वती

न्यायदेवते...
तुझ्या डोळ्यावरची पट्टी लवकर उतरव...
ह्या साल्यांना अशी भर चौकात शिक्षा कर
की पुन्हा मुंबईकडे बघण्याची हिंमतच व्हायला नको...
सालं...नेहमीच झालयं...
की कधी कुठे बॉब फुटेल
अन विझवुन टाकेल आयुष्याची वात...
सारेच भयानक...
अन डोळ्यांसमोर दाटलेलं तांडव...
कोणाचे आयुष्य संपवलेले....
कोणाचे लचके तुटलेले..
ह्या साल्यांना नक्की साधायचयं तरी काय...
कोणी सांगेल का?
नक्की अजुन हवय त्यांना काय?...
सकाळी कामाला बाहेर पडणा-याच्या जिवाची..
का स्वतःला परत येण्याची शाश्वती नाही..
का? इतका स्वस्त झालयं मरणं...
आयुष्यापेक्षा...जे फुकटात वाटले जातेय...
खरचं सांगु
तर अजुनही हात थरथरतायत....
आज संध्याकाळची मिटींग होती दादरला...
जाणार होतो...
जिथे स्फोट झाला
त्याच्या बाजुच्या बिल्डींग मध्ये
पण..काल संध्याकाळी अचानक..
काय मनात आले...
की घरी आलेला परत गेलो..
अन काम करुन आलो..
का?
कारण त्या सिध्दीविनायकालाच माहीत.....

ओंकार