Monday, December 26, 2011

जगण्याच्या कला..




आडवाटेच्या माळरानावरचा केवडाही..
बघ ना...ह्या उन्हानं केवढा वाळलाय..
अन त्या पिवळ्या झालेल्या गवतालाही..
पुन्हा वणव्याचा ध्यास लागलाय

राख होऊन जन्म नवा घेईलही तो
उद्या कदाचित पावसांत उमलेलही तो..
पाऊलांना ओल्या तुझ्या चुंबेल तो..
पुन्हा तुझ्या पदस्पर्शाने मोहरेल तो

तो दुरदेशीचा पारवा आलाय पुन्हा परतुन..
ओल्या नदीस ओढ ओल्याच त्या रानातुन..
गुंजतेय साद..खुळी तीच तुला गहीवरुन..
भेट सखे धावत येऊन त्या माळरानावरुन.

कोसळेल तो घननिळा पाहाताच आज तुला..
बिलगशील गर्जताच नभ सखे तु अशीच मला?
तिच खुळी तु...अन तोच थोडा मी खुळा..
आहेत ह्याच मुळी माझ्या जगण्याच्या कला..

ओंकार




Saturday, December 24, 2011

अर्धीच तु..


अर्धीच रात सरलेली..
अर्धीच बात उरलेली..
अर्धीच तु..राहीलेली..
अर्धी..खोल मनात साचलेली..

बात तुझी नी माझी..
ओठांआडच का अडलेली..
प्रत्येक शब्दांत अनोळखी..
नवीन कहाणी घडलेली

येशील सखे तु नव्याने..
याही जन्मी तु साजणे..
सजेल चांदण्यापरी आज
अलवार प्रितीचे नव तराणे

रमतो...मी आजही..खुळा
सखे तुझ्याच त्या डोळ्यांत..
शोधतो अजुनही ते गुढ..
ओठांआडचे प्रेम शब्दांत..

सखे येशील तेंव्हाच ये...
घेऊनी उत्तरे अनेक प्रश्नांची..
जाऊदे सरुन क्षणार्धात..
दरी ह्या एकट्या क्षणांची..

अदा तुझ्या नशील्या...
शब्द तुझा डोलणारा..
अत्तराच्या लक्षावधी कुप्या
क्षणांत श्वास तुझा खोलणारा

जाईन विसरुन सर्वस्व..
भेट तुझी होईल तेंव्हा..
नसेन असुनही कदाचित..
शिरशील मिठीत सखे जेंव्हा..

अर्धीच तु.. अर्धाच मी..
माझ्यात तु...तुझ्यात मी..
शब्दांत तु...डोळ्यांत मी..
प्रेम तु...अन
तुझ्यावरच्या कवितांत रमणारा..
फक्त माझाच मी..माझाच मी...

ओंकार

Friday, December 23, 2011

तुझ्या पाऊलखुणा

जुनेच गित ते मिलनाचे..
आज मी का गात होतो..
तुझ्या पाऊलखुणा वाटांवरच्या
कवितांत माझ्या मी टिपत होतो..

हसत होतो...जगत होतो..
झुरत होतो...ओघळत होतो..
तुझ्या आठवांत मी कित्तेकदा...
पाऊस बनुन कोसळत होतो...

सजल्या रातीत पुनवेच्या त्या
नभीचा चंद्रमा माझाच मी होतो..
इतके सारे असुनही कश्यास..
एका नेत्रकटाक्षाने घायाळ होतो..

ओंकार

आज

आज
तिला खरचं खुप आठवायचयं
तिच्या प्रत्येक अदेला
आज कवितांमध्ये बांधायचयं
तिचं हसणं....तिचं बोलणं
तिचं ते बघणं..
डोळ्यांच्या कोनाड्यातुन
तिचं ते लाजणं...
अलगद ओठांआडुन
आज तिचं तेच रुप..
नजरेत..
अगदी आकंठ मला सजवायचयं
खरचं आज तिला
खुप खुप आठवायचयं

ओंकार

Monday, December 19, 2011

आभास


तुझ्या असण्या-नसण्याचे आभास 
सखे रोजच होऊ लागलेत
कसं काय सांगु मी तुला आता
माझे श्वासच सरु लागलेत


श्वास लवकर सरतील की?
तुझा ध्यास लवकर सरेल
तुझी पाठ फिरेल तेंव्हा 
कदाचीत उरांत श्वासच नसेल


हसशील कदाचित माझ्या नसण्यावर
की...उगाच तळहातांआडुन रडशील..
सांग ना मी नसेन समजवायला तेंव्हा
तु जगण्यासाठी काय करशील...


ओंकार