बघ नक्कीच...

भरल्या चुड्यासह उंबरा ओलांडशील..
स्वप्ने तुझी-माझी नकळत जुळतील.
अन माझ्या नशीबाच्या रेषा सये...
नकळतच तुझ्या हातांवर दिसतील...
बघ नक्कीच...

सये...त्यावेळच्या तुझ्या प्रत्येक
पावलांसोबत आपल्यातला एक एक बंध..
नकळतच घट्ट होत जाईल...
कदाचित...जन्मोजन्मासाठी..
बघ नक्कीच...

त्या तुझ्या केसातल्या मोग-याचा सुगंध..
त्याक्षणी सारं काही विसरुन टाकायला लावेल..
सगळं काही...सारी दुःख...तु नसताना सोबत...
पाहीलेली...अनुभवलेली...
ते काट्यासमान बोचरे क्षण...तुझ्याशिवायचे...
सारं काही मी विसरेन..
बघ नक्कीच....

हो ना?

ओंकार

तू येतेस..

रात्रीच्या भयाण अंधारात...
तू येतेस...अन मग उरते ती..
रात्रीची चाहुल नकळत
देऊन जाणारी चंद्रकोर.
लाजुन उगाच नभांआड लपणारी...

रात्रीच्या भयाण अंधारात...
तू येतेस...थरथरती वात बनुन..
अन मग भयाण अंधाराचही
अस्तित्व मिटवुन जातेस...
निमीषातच..अन कोणाच्याही नकळतच..

रात्रीच्या भयाण अंधारात...
तू येतेस...माझ्या स्वप्नांत
अन मग त्या खुळ्या स्वप्नांनाही..
कल्पनांचे पंख देऊन जातेस..
उगाच क्षितीजापार तुला शोधण्यासाठी

रात्रीच्या भयाण अंधारात...
तू येतेस...अवचित माझ्या शब्दांत रंगण्यासाठी...
अन मग माझ्य कवितांतला
प्राण बनुन जातेस
उगाचच...माझ्या आठवांत डोकावण्यासाठी

ओंकार

का?

मी भांडलोच नाही..
मी जगलोच नाही...
डोळ्यांतील स्वप्नांत का?
मी भिजलोच नाही..

मी जुळलोच नाही..
मी कळलोच नाही..
तुझ्यावरच्या कवितांत का?
मी दिसलोच नाही..

मी शिकलोच नाही..
मी टिकलोच नाही..
साथ सोडलीस माझी का?
मी उरलोच नाही..

मी उअमगलोच नाही..
मी पटलोच नाही..
पाठ फिरली तुझी अशी का?
मी स्मरलोच नाही..

मी हसलोच नाही...
मी संपलोच नाही..
अश्रु डोळ्यात सुकले का?
मी रडलोच नाही...

ओंकार

"ज्वार"

==============
वृत्त - मनोरमा
गण - गालगागा गालगागा
मात्रा - १४
==============
"ज्वार" 
वेढला "अंधार" का हा?
भावनांचा "ज्वार" का हा?

काळजासी बोलवेना 
वेदनेचा "वार" का हा?

पापण्यांना का कळेना 
काळजासी "भार" का हा?

आठवांच्या सागराला 
लाभलेला "थार" का हा?

मंद प्रीतीचा तुझ्या रे
आज "अत्याचार" का हा?

सांग चंद्रा रात झाली 
चांदण्यांना "मार" का हा?

भांडलेले प्रश्न सारे 
वीट आला "यार" का हा?

थेंब सारे धुंद झाले 
पेटला "अंगार" का हा?

सोडले मी बंध सारे
मोडला "संसार" का हा?

ओंकार

काय गरज

काय गरज आहे मला...
शब्दांत तुला गुंफायची..
कदाचीत अजुनही नाही
माझी पात्रता..
तुला व्यक्त करण्याची..
तुझ्या अदा...तुझं लाजणं..
तुझं हसणं...तुझं बोलणं..
सारं कसं...रेखीव.
मुर्तीमंत सौंदर्याचं लेणं..
अन मी...म्हणजे अगदीच..
एखाद्या निश्चल कातळापरी....
कोणाच्यातरी नजरेची वाट
पाहात पहुडलेला...
त्याच ज्ञात अज्ञाताच्या 
पाऊलवाटेवर...
म्हणुनच कदाचीत कोणाचीही अनोळखी
पाऊले वाजली की मन आजही 
खुळावतं...
म्हणुनच कदाचित वाटतयं..
की तुला समजण्याची
अजुनही माझी पात्रता नाही 

ओंकार