नको देऊस साद सये..
मन था-यावर नाही..
याद तुझी येताच खुळी..
मन वा-यावर स्वार होई
मी जे टाळले लिहायचे..कवितांत.
आज तुझ्या डोळ्यांत तेच मी वाचले...
सये....तुझं प्रेम माझ्यावरचे..
त्या दोन आसवांत जेंव्हा नाचले
तुझ्या मिठीत एका..क्षणांत
सर्वस्व विसरुन..जगुन जायचेय...
तुझ्या गही-या डोळ्यांत मला
सये..सर्व काही विसरुन हरवुन जायचे
आकाशात चांदणी होशील तु
भिरभिरणारा काजवा मी असेन...
अवसेच्या रात्रीही मी तेंव्हा
कुठल्याश्या पानाआड नक्कीच दिसेन
ओंकार
देव माझाच असे खुळा..
असे शांत चित्त निळा..
माथ्यावरी शोभेल मयुरपंख..
मस्तकी तो चंदनाचा टिळा.
कोणी बोले त्यासी कान्हा..
कोणी म्हणे घनश्याम..
प्रत्येक ठिकाणी दिसेल तो
घ्या कोणतेही तुम्ही नाम
जोडले नाव जरी रुक्मीणीचे..
कान्हा राधेचाच राहीला..
अन कित्तेक डोळ्यांनी तो
मी मीरेच्या भजनांत पाहीला
विरक्त कान्हा मीरेचा..
खुळा बासरीवाला राधेचा...
द्वारकाधीश तो रुक्मीणीचा..
अन..सावळा तो द्रौपदीचा..
आर्त साद तयाला मिरेची..
गोड तान खुणावी राधेची..
भेट तयांसी कान्हाची..
त्याच यमुनेच्या तिरी..
ओंकार
सदा मुखी ठेऊनी रामनाम...
भोग आजन्म मी भोगीला..
आजन्म बैरागत्व लेवुनी..
जन्म फक्त मागे मी सारीला.
नसे थारा किंचीतस मनास..
मनात नाना विकारांचा पाढा.
परी येता जाता जनांस देई..
व्यर्थ विचारांचा फुका काढा
मोह माया..होता भाग..
खुळ्या मनांचा खेळ सारा.
दुनीयेच्या समोर मात्र..
टाळ चिपळ्यांचा फक्त पसारा
लेवुनी भगवी वस्त्रे आज मी..
लेपुनी शेंदुर माथ्यावरी.
आज पुन्हा मीच उभा राहीलो..
दांभीक "मी"ची फक्त सुरु राहील वारी.
ओंकार
तो खुळा...
कायमच खुळा राहीला..
आजन्मच त्या
श्यामनिळ्याचा शोध
घेत राहीला..
प्रत्येक पाऊलांत
तो बासरीवाला
काही औरच भासला..
अन प्रत्येक क्षणांत
भगवंत प्रत्येकालाच
आपल्यातलाच एक वाटला..
निळे अंतरीय...
आभाळाहुनही विशाल..
सुरेल बासरी..
सप्तसुरांतुन
वैषण्णता व्यक्त करणारी..
माथ्यावर मोरपिस..
वा-याशी स्पर्धा करणारे..
अन गळ्यांत
वैजयंतीच्या पांढ-या फुलांची माळ...
जणु नभांचे पुंजकेच...
निळ्या आभाळावर अलगद बसवलेले...
अगदी सामान्य वागणे..
कुठे दैवत्वाचा माज नाही..
कुठे सुदाम्याच्या सुक्या पोह्यांची..
जराशीही लाज नाही..
सगळं काही केलं..
अगदी सहजचं..
कोणाच्याही नकळत..
उध्दार केला..संहार केला..
रक्षण केले..प्रसंगी वारही केला..
अगदी सहजच..
ज्या बोटांत
दिव्य सुदर्शन धारणं केले..
त्याच बोटांच्या जादुने
अनेक गोपीकांनाही वेडं केले..
तेही अगदी सहजचं..
ओंकार
तु नक्की
कश्यासाठी परततेयस?
सांग ना?
माझं तुझ्याविनाचं
तडफडणं बघण्यासाठी..?
की मी जगतोय ?
की मरतोय हे पाहाण्यासाठी..?
सांग ना?
काहीच का वाटत नाही तुला?
इतकी षंढ झालीस.?
का? सांगशील?
आजवर मी फक्त शोधच घेत होतो..
तुझ्या धुसर अस्पष्ठ पाऊलांचा...
तुझ्या खाणाखुणा सांगणा-या
त्या हळव्या अलवार स्वप्नांचा...
ती आज अवेळीच कातर झालेली रात
ती पाऊले दमल्याने अर्धवटच सुटलेली..
ती धुक्यात हरवलेली वाट...
ठाऊक आहे ना?
की आता तुझी चाहुलदेखील..
मनात एक वादळ उठवते...
अन सुरु होतं..एक नवंच द्वंद्व..
माझंच माझ्याशीच...
सारं काही…
कळुनही न कळलेली तु...
बोलायचीस...
तुझा अबोल शब्दांतले.
शल्यही मला समजते..
मग आज माझी किंकाळी..
का....
तुझ्या मनास हेलावुन जात नाहीय?
सांग ना....
जाऊदे ग...ठाऊक आहे...
ते बोलायचीस तेंव्हा तु माझी होतीस...
तुझ्या -हुदयात
स्पंदन बनुन घुमणा-या
श्वासांसारखीच...”अटळ”
त्या कान्हाच्या
हेलावणा-या खुणावणा-या
पाव्यासारखीच...”पवित्र”
त्या दगडांनाही
पाझर फुटायला लावणा-या
श्रावणसरीसारखीच...”निर्झर”..
तुझं असणं...
माझ्या स्वप्नांतल..
तसंच शाश्वत होतं...
तेंव्हाही... अन आत्ताही..
कारण...
स्वप्नांतली तु..अन
सत्यातली तु...
ह्यात तेवढाच फरक आहे...
“चिंता” अन “चितेत” आहे....
बस...आणखी काय बोलावे?
तुच सांग ना?
ओंकार
