Wednesday, February 1, 2012

बहुदा...राहुनच गेलं ..



ठरवले होतं आपण
स्वप्नांना मुर्त रुप द्यायचं
अनेकानेक रंगानी..
आयुष्य उजळुन टाकायचं
पण..स्वप्नांना बांधायचं.
बहुदा...राहुनच गेलं ..

तुला दिलेलं प्रत्येक वचन
माझे श्वास त्याला तारण होते
श्वासांच्या ध्यासात अडकुन
मी मात्र स्वतःलाच फसवले होतं
हाती उरलेले श्वास मोजण्याचं
बहुदा...राहुनच गेलं ..

तुझ्या अदांना शब्दांत गुंतवत
मी कविता करतच होतो...
त्याच कवितांच्या मैफीलीत
स्वतःला मात्र विसरत होतो..
मैफीलीत भैरवी करण्याचे
बहुदा...राहुनच गेलं ..

श्वासही सरले..ध्यासही सरले...
हातात फुटके स्वप्न उरले...
डोळ्यांत खुपणारे...बोचणारे
भंगलेल्या स्वप्नांना वेचताना
थोडं स्वतःसाठी जगायचं
बहुदा...राहुनच गेलं ..

ओंकार

Monday, January 30, 2012

तिला कधीच जाणवलं नाही

मी सहजचं हसत होतं..
सा-यांनाच खुश दिसत होतो..
पण तिच्यापायीचे ते माझं
मनसोक्त बरसणं...
तिला कधी जाणवलचं नाही...

मी लिहीत होतो..कविता..
रंगवत होतो तिला शब्दांनी..
पण त्या शब्दांचं इंद्रधनु..
उघड्या डोळ्यांनीही
तिला कधी गवसलचं नाही

मी उडुन गेलो..आठवांतुनही..
असाच सहज..निमुटपणे..
पण त्या मागे सांडलेल्या
दर्पाचं कारण..
तिला कधीच उमगलचं नाही

मी दिव्यासम..झगडत होतो..
पांढरा धुर मागे सोडत होतो..
पण ते तडफडणं..तिच्यापायी..
त्या वातीलाही...
कधीच कसं समजलचं नाही

मी...हरलो...मी संपलो..
मी विरलो...बेपर्वा ठरलो..
कवितांत ठासुन भरलेलं प्रेम..
प्रत्यक्षात मात्र
कधीच डोळयांत दिसलचं नाही
ओंकार

Tuesday, January 17, 2012

तिमीरसुक्त


दिशा कोंदट कोंदट...
नभ साचले कित्तेक...
नाही किरणाची आशा..
चिर उभी काळजात...

एक पारवा तो खुळा..
आज गातो पारावर..
धरे साल ती काळाची..
पुन्हा जुन्या घावावर.

सल खोल ती मनाची....
काही चुकार क्षणांची..
दावी भिती तु मनाला..
का रे उगा...अंधाराची

सांज ढळाया लागली...
रात खुलुनी सजली
न जाणे कोणास कशी..
आज चाहुल तुझी लागली.

नवे तिमीराचे सुक्त...
सारे प्रकाशाचे भक्त...
खोल गोठले ते रक्त.?
लढं श्वासांशी तु फक्त

ओंकार....

Monday, January 16, 2012

नातं तुझी नी माझं




तु माझ्याशी बोलावं..
मी तुझ्याशी बोलावं...
प्रितीचे गोड तराणे....
हलकेच सजुन यावे..


मी असचं तुला पाहावं..
नजरेत भरुन घ्यावं
त्या प्रेमाच्या वर्षावात..
आभाळानेही भिजावं


मी तुला मिठीत घ्यावं..
तु येता येता लाजावं..
तु लाजताच आकाशातुन.
चंद्रबिंब कोसळुन जावं


दिलेलं चाफ्याचं फुल..
हलकेच केसांत माळावं
दर्पाने मोहरुन जाऊन...
रानात केवड्याने बहरावं


मी तुला पाहात राहावं
तु बटांआडुन लपत राहावं
आपलं नातं हे सखी..
जन्मोजन्मी राहावं


मी शब्दांशी खेळत राहावं
तुही प्रतिसाद देत राहावं
शब्द शब्दांच्या इंद्रधनुसम..
आपलं भेटणं सखे असावं


असचं आपलं नातं असावं
असचं आपलं नातं असावं.
कधी कोवळं उन हवंहवसं..
कधी ढळणारी ती सांज असावं


ओंकार....

Monday, January 9, 2012

शम्मा

इश्क विश्क प्यार व्यार..
है ये सब सब बेकार की बातें..
उन बेवफाकें यादोंमे बितती है..
इन दिलजलें आशिकोंकी राते
खुदको न इसतरहा जला लेना..
की शम्माभी शायद शरमा जाए..
बरबाद हो चुके न जाने कितने जुगनु..
रुह हर एक की हिसाब न मांगने आए
अंजान राहोंपर न यु भटकना..

न जाने कौनसी मोड क्या दिखा जाये..
भागते रहते हो दुर शम्मासे तुम बेवफा..
राह तुम्हारी कही उनसे न उलझ जाए

ओंकार