आकंठ आठवांचा प्याला...
मी त्यात स्वतःला विझवले...
अन मग...जगायचे...सत्यात...
कुठेतरी राहुनच गेले..
त्याच खुळ्या आठवणी..
अन त्यांचा तो पाठशिवणीचा खेळ...
आभास..अन भासांचा...
कधीच जुळेल का तो मेळ..
कायमच धावायचे...
कधी सावल्यांच्या...कधी स्वप्नांच्या....
सत्यातलं..जगणं...
ते मात्र तसचं...धावता धावता क्षितीजापार राहीलेलं..
सारं जगं..माझ्याविरुध्द..असतानाही....
माझी ती कायमच प्रवाहाविरुध्द चालण्याची तगमग..
अन ते क्षितीज कवेत आलेयं..असं.
वाटतं होतं...अन तितक्यात...सारं संपुन गेलं...
ओंकार
त्यादिवशी काही कामासाठी मस्जीदबंदरला गेलो होतो...तिथुन ट्रेन साठी जात असताना टँक्सीवाल्याने टँक्सी एका रोडवरुन आणली..सहज म्हणुन आजुबाजुला पाहीलं...तोच तो मुंबईचा रेडलाईट एरीया..आजवर चित्रपटात खुपदा पाहीलेला..एकंदरीत ते चित्र पाहुन जे काही वाटलं...तेच लिहीण्याचा प्रयत्न करतोय..
ओंकार
=====================================================
अट्टहास जगण्याचा.....
नुसतं सौंदर्याची
नुमाईश करत राहायचं...
कधी स्वतःला तर कधी
दुस-याला सावरायचं...
नुसता नेत्रकटाक्षही पुरेसा
कोणालाही वेडं करायला...
सारा नजरेचा खेळ....
मनाचं काय?
जाऊदेना....
तो विचारचं नको...
नाहीतर मनासाठी कुठे काय चाल्लय?...
चाल्लय ते दोन वेळेची भुक.....
बस......
कोणासाठी ऐश्वर्या...कोणासाठी मल्लीका..
तर कोणाच्या स्वप्नातली परी
त्यांना माझ्या मिठीत गवसली....
त्या देवदासांसाठी होऊन चंद्रमुखी...
मी माझ्यातल्या त्या मलाच...
पहील्या रात्रीतच संपवली...
खेळ झालायं माझ्या आयुष्याचा…..
अन मी खेळणं नशीबाचं....
मन असेस्तोवर खेळायचं
अन मग मन भरले की
फेकुन निघुन जायचं ....
पुन्हा एखाद्या कोनाड्यात....
मी...आजही तशीच...
पुन्हा आज रात्रीही
थोडं मरण्यासाठी...
दाराकडे डोळे लाऊन बसलेली....
निदान आजतरी
माझ्या पोटात दोन घास जातील
ह्या आशेवर....
पण त्याची तरी शाश्वती कुठेय?
बस....तरीही
अट्टहास....जगण्याचा.....
ओंकार
भर पहाटे...तो शुक्रतारा..
आभाळात चमकलेला...
अन नभांत गुंतुन तो चंद्र
आज बहुदा अडखळलेला
आभाळ गोंदुन तळहातावर...
तो चंद्र आल्यापावली निघुन गेला...
जाता जाता तो त्याची खुण म्हणुन...
एक चांदणी...अंगणात टाकुन गेला.
अंगणात...तशीच पडलेली ती चांदणी..
मुक्यानेच का साद देत होती....
त्या अंगणात बहरलेल्या रातराणीशी...
जणु ती मनातलं बोलत होती...
त्या सरत्या रातीसह..
रातराणीचा दरवळता गंध...
अन त्या गंधात वातावरण
तसेच अनामिक धुंद...
ओंकार
सावल्यांचा खेळ...
अजब निराळा....
मुठीत.. धरलेला एक क्षण
असाच पळणारा
ते मुठीत धरलेले श्वास..
अन पायाखालची सावली..
ह्यांचं नात कायमच
अनामिक राहीलेलं...
एकाच्या मागे लागलं...
की दुस-याचं अस्तित्व...
क्षणांत हरवलेलं...
क्षणांत फसवे..
भास...अन आभासही तसले
सारे काही सोडुन दिले...
ते माझे श्वासही फसवे
ओंकार
आजचं म्या ठरवलं..
म्या पण साळेला जाणारं..
माझ्या भावावानी...
म्या पनं..मोठी व्होणारं...
त्या गावातल्या पोरींसंगाती..
आज म्या दीसभर खेळणार..
नको तो खटारा सदीनाचा भांड्यांचा..
आज म्या बिगी बिगी सावरणार..
ए आये आज मी दादावानी
साळ्येला जाणार...
अग कारटे..
साळ्येला जाऊन कुनाचं भलं व्हुनार?
मी शेताला चाली..
मग भाकर पिठलं...कोन बनवनार?
म्या बाहेर पन बघाचं..नी घरी पन?
काय साळ्येला जायाचं नाही..
बस गुमान इथ्येच ...
आयी बापानं..
मला जाऊच दिलं न्हायं..
पनं म्या आज साळेला जाणारं..
साळ्येला जायाचं सपान माझं...
सपानचं राहुन गेलं...
तेच कायमच धुनं...
पुन्हा माझ्याच नशीबी आलं.
ओंकार..
भाषा थोडी गावाकडची लिहीण्याचा प्रयत्न केला आहे...अन तसा संबंध नाही माझा ह्या भाषेशी...तरी काही चुकले असल्यास सांगा...पुन्हा कधी तरी लिहीताना नक्की उपयोग होईल
